17 Ağustos Depremi Anısına

Merhaba

17 Ağustos'u yaşayan biri olarak duygularımı yazmak istedim.

Deprem ülkemizin vazgeçilmez gerçeği. Düzce-Gölcük depremlerinde ne kadar yetersiz olduğumuz ortaya çıktı!

O geceyi paylaşmak istiyorum.

O zaman 5-6 yaşlarındaydım. Annemin çığlığıyla uyandım. Her yer karanlık; ağlamaya başladım bir yandan da annemi bulmaya çalışıyorum.Titreyen elleriyle annem beni bulduğunda artık konuşamaz durumdaydım. Beşik gibi sallanan evimizin içinden dışarı çıkmaya çalışıyorduk. Bizi merakla bekleyen komşularımızın bağrışlarını duyabiliyordum. Bir de annemin titreyen ellerinin çok Güçsüz olduğunu. Sımsıkı sarıldım.Bir ses duydum sonra bizi çekti ve dışarı aldı.

Dışarısı Mahşer yeri... Ağlayanlar, bağıranlar, dua okuyanlar...

Ben minik ellerimle anneme yapışmış korku ve meraklı gözlerle olanları izliyordum. Küçük aklıma sığdıramıyordum deprem gerçeğini. Yer yarılacak bizi yutacak diye hüngür hüngür ağlıyordum.

Sonra bir amca sabah ışığıyla o korkunç tablo karşısında bakkala götürdü bizi. Çocuktuk; iki çikolataya unutmuştum korkumu. Ya canlarını kaybedenler? Onlar için bu kadar kolay mıydı? Hayır.

Peki şu an olası bir depreme ne kadar hazırız?

Depremle ilgili aldığınız önlemler var mi?