İnsanlardan Nefret Eden Kız: Bir Misantropistin Seyir Defteri

Yazının başlığını görünce merakla 'Kim bu?' diye geldim. Arkadan kahveli Bob Marley kokusu yüzüme vurdu kısa bir süre.

Profiline daha önce hiç bakmamıştım.. baktım herkesin tepki gösterdiği yazıyı görmek için, hemde yaşını merak ettim. 'Kaç yaşında ki?' diye bir iç sesle bakıp yazıya döndüm. Okudum merakla, ilgiyle satırlarını.

Misantropi kavramına çok özenirim ben. Sanmıyorum tek bir olayla bu hale geldiğini, yani umuyorum en azından. Bence birden fazla olay olmuştur, üst üste yığınla birikmiştir. Tek bir olay sonucu bu kadar güçsüz kalabileceğini sindiremiyorum nedense. Güçlü bir kız imajı verdin bana, yoksa içi kırık dıştan güçlü duranlardan mısın? Bilemedim.

Bu yaşa kadar kız-erkek sevgili, arkadaş, aile.. özetle İNSANLARDAN yana gördüklerimden sonra misantropik olmayı çok denedim, hani gerçekten denedim ve kalpten istedim bunu. Nefret edersem, ee kimse canımı yakamaz dedim. Mantık baya basit göründü gözüme.

Fakat ben iyi değilim bu konuda, beceremedim. Yani kısmen becerdim.. insanların boşa yer kaplamasına, üretememesine, beyinlerini süs niyetine kullanmalarına (boşa nefes tüketenlere tabii sözüm..) az buçuk nefretle bakmıyor değilim.

Nerede başarısız oldum bilmiyorum. 49580454 vukuat yaşadım, hala içimde salak gibi sevgi var.. Hala iyiyim, hala iyilik nedir biliyorum ve yapıyorum.

İnsan olmanın vasıfları vardır, bunları çiğneyemedim. Denedim çok kere, 'biliyordum böyle olacağını işte!' diyebileceğim nice olay geldi geçti, ben hep yanılmayı bekliyorum nedense...

'Belki bu sefer farklı olur?' umudu var bir yerlerde, halbuki umut benim neyime. Yetmedi mi o kadar acı, yetmemiş demek ki.

Biri de çıkıp yanıltsın diye bekliyorum hala, inanmak istiyorum. Hala sevilmeye değer ruhlar olduğuna inanmak istiyorum.

İnsanlar çocuklara bakarken, onların 'masum' olduğunu düşünürken ben hep 'o da ileride kalp kıracak, üzecek, suç işleyecek.. o da bir günahkar..' diyorum.

Bakış açım çok pozitif değil insanlığa, fakat tamamen nefret edemedim.

Yapamadım, olmadı. :)

iyi ki okumuşum dediğim güzel bir yazı olmuş, bize içini ve kendini hikayeni açıp anlattığın için de teşekkür ederim ben kendim.

ancak, nefretin, ruhsuzluğun, ifadesizliğin.. bunlar sadece seni daha kötü yapacak/hissettirecek duygular. bize bişey olmuyor. çevrendeki kimseye bişey olmuyor ama sen günde güne bu hislerle gençliğini yıllarını harcıyorsun.

o adi piç herif ve yanındaki orospular yüzünden bir ömrü böyle mi geçireceksin? böyle mutsuz, ruhunda ve içindeki karanlıkta mı boğulacaksın? hayatından birkaç ay belki birkaç sene çalanlar oldu evet ama bir "ömrü" çalıp götürmelerine izin mi vereceksin?

anladığım hırslı ve istediğini alan bir insansın. o zaman onların, senin bir ömrünü zehir edip karartmalarına, seni mutsuzluğa boğmalarına fırsat verme. o birkaç aşağılık insana olan nefretini geri kalan tüm insanlardan çıkarma. onlara inat mutlu olmaya çalış ve bunu elde et.

geride kalanların bir suçu yok suçun büyüğünü onlar yapmış. o yüzden çevrendekilere kötü davranma, kötülükle beslenme, başkalarının üzüntüsü ile mutlu olma. başta kendi hayatını mahvedersin sonra da onların hayatında en az sende olduğu kadar büyük ya da küçük izler bırakırsın. bunu yapmaya hakkın yok, bu hakkı kendinde nasıl bulabiliyorsun ki?

ama bir gün, eğer bir gün o çocukla ya da yanındaki orospulardan biri ile karşılaşırsan intikamın en büyüğünü al. mutlaka ama mutlaka al, başta ben arkandayım bunu da unutma.

ama geri kalan insanlar intikam alacağın kişiler değil, doğru kişiler onlar değil. o yüzden değişmelisin artık, ruhunu ve kendini iyileştirmeli ve toparlanmalısın. insanları sevmek zorunda değilsin ama nefret etmen de gerekmiyor bunu sakın unutma.

daha güzel günlerin senin olması dileğiyle, mutluluğu ve güzel bir hayatı fazlasıyla hak ediyorsun bunu da unutma..

yaşadıklarını çok iyi anladım çünkü bir benzerini yaşadım desem. O insanlardan nefret etmek nasıl bir şey çok iyi biliyorum.3-4 yıl boyunca içimde kocaman bir sinir dalgasıyla dolaştım. Herkesle her an kavga etmeye hazırdım hocalarımla bile. Sinirimi dışarı attıkça daha çok vurmak istedim. Karşımdaki ne hissediyor, ben ne yapıyorum farkında değildim. Sinirli bakıyordum etrafıma. İçimde kocaman bir sinir topağı parçalanmıyor, gitmiyor. Bir kaç kişi hariç kimseyle konuşmadım, evden çıkmak istemedim artık hiç ağlayamıyordum. İnsanların gözünde iyice yok olmak umrumda değildi. Başarısız değilim ama defalarca bilerek 0-1 aldım. En dibe kadar inmek istedim çünkü oraya vardığımda yanımda sadece ''ben olduğum için''kalanlar olucaktı. başarısız oldukça mutlu oldum. Umrumda değildi o an ölsem mutlu olurdum. Aşırı duygusal bir insanken ve bunu bilirken unutmuştum. İnsan kendini unutur mu?
biriyle tanıştım duygusal bir yanı vardı onu görünce kendime dönüp''bende duygusaldım ne oldu''diyebildim. Duygusal olduğumu pek çok özelliğimi unutmuştum. Çok uzun bir süre sonra içimdeki sinir dalgası azalmaya başladı halen var ama daha az. Kafamın içinde bir ses sürekli yaptıklarımı ileştiriyordu, böyle olmaıdığımı bana hatırlatıyordu. Düzelmeye kendime sürekli eski halimi hatırlatıp ben böyle değildim diyerek çalıştım. Şimdi halen o sinir dalgası var, bir anda kırabiliyorum ama eskisine göre çok daha iyiyim düzelmeye çalışıyorum işte.

Biliyor musun, ne kimseyi sevebiliyorum ne de nefret edebiliyorum. En son birlikte olduğumuzdan sonraki gün onu aradım ağlayarak. Ve bana işim var seninle uğraşamam gibi bir cevap verdi. Belki bir kaç saat daha aralıksız ağladım. Sonra düşünmeye başladım. İnsanlar ne üzmeye ne de mutlu etmeye değmezdi. Daha sonra bir kere bile ağlamadım. Bedensel olarak hiçbir şey hissetmiyorum desem yeridir. Ne acı ne zevk. Kendimi kanlar içinde bıraktım. Hani birisi eline dokunursa hissedersin ya, aynı öyle hissettim. Acı veya zevk değil. Tüm erkeklerden değil, tüm insanlardan soğudum. Benim bu hale düşmeme göz yuman babamdan, yaptığım hiçbir şeyi beğenmeyen ve sürekli beni küçük düşüren annemden, yatağımı iğnelerle dolduran kardeşimden, ölsen de kurtulsak diyen akrabalardan, bana demediği hakaret kalmayan sevgilimden, yolda mutlu yürüyen insandan, sevgilisiyle kavga edip ağlayandan.. Kısacası herkesten nefret ettim. Şu anda hiç kimse ölse umrumda olmaz. Kendim ölsem yine de umrumda olmaz. Tamamen anı yaşıyorum. Hayatımda hiçbir bağlılığım yok, sigara ve alkol dışında. Onları dost edindim kendime. Her an yanımdalar, ve verecekleri zararlar da belli. İnsanlara kötü davranmıyorum ama onların iyiliği/mutluluğu için bir şey de yapmıyorum. Hayatımdan memnunum. Anlayacağın insanlara yakınlaşıp yeni yaralar almaktansa eski yaralarımın kabuk bağlayışını seyretmeyi tercih ettim. :)

Sana hak veriyorum. Bende çocukken okul arkadaşlarım benimle dalga geçerlerdi. Çocukluğumda sürekli benimle dalga geçtiler. Çocukken derste suçsuz yere dayak yedim çok kötü şekilde. Bunları kimseye anlatmadım çünkü beni anlayacak kişi yoktu. Beni ezik olarak gördüler. İyi biriyim diye kalbimi çok kırdılar. Kuzenim aşırı kıskanç biri, beni sürekli kendime ait sırları tehdit ederdi. Arkamdan kuyumu kazar ve kendi arkadaşlarıyla alay ederlerdi. Şu zamana kadar beni gerçekten seven biri olmadı. Tipsiz değilim de. Öz güven sorunum var hemde çok. Sevilmek istiyorum ama bana sevgi gösteren göremiyorum. Çoğu insana kızabiliriz ama iyi insanlarda var. Ne kadar mutsuz olsakta iyiliği seçmeliyiz. Kötü olarak kendi hayatımızı daha da kötü hale sokarız.

Keske herkesin derdi bole olsa☺ bisey diyemiyorum dramatize ediyorsunds diyemiyorum kisacasi bisey diyemiyorum sana profilin hic dikkatimi cekmedi yazinida gormedim sadece ismin bende frida kahloyu hatirlattigi icin sonuna kadar okudum. Sen mutlu olamazsin hic bir zaman olamazsin cunku senin gozlerin ensende gecmise bakarak gelecegi yok etmissin. Bide yetersizlik sezdim sende sen kendine guvenen deger veren begenen biri olsaydin bu komplikasyonu yasamazdin. her genc kiz ilk askinda hayal kirikligi yasar. Belki orspu kelimesi agir geldi ya da daha baska seyler bilmiyorum diyecegim tek sey kimseyi sevmek zorunda degilsin ama saygi duymak zorundasin burada demek istedigim sey can yakarak beslenmem mutlu oluyor olmam demenden kaynakli saglicakla kal.

hala duyguların varsa ki buna nefret de dahil birgün yeniden sevebilirsin yeniden aynı şeyleri yaşabilme ihtimalin var. İnsanlara karşı hissizleşmeyi dene nötr ol sadece yanlarında ol ama işini bitirince hayalete dönüşecek gibi. Nefret ya da sevgi iki duygu birbirine ne kadar zıt gibiler ama birbirinin sadece mıknatıstaki kuzey ve güney kutbunu temsil ediyorlar birbiri olmadan olmazlar. Oysa yaşadıkça öğreniceksin hissiz olmak en güzeli insanlar var hep de olacaktır ama oluşları hep kar içindir. Duygular sadece bunların örtüsü çoğu zaman. Bak hayatına giren kimse senden birşeyler götürmeden çalmadan gitmez aynı şekilde sen de mutlaka dokunduğun hayatlarda birşeyleri alır boşluğunun izini bırakırsın. Böyle bir denge varken hayatta yapılacak tek şey minimum a indirmek eksilenleri.

Bende insanlardan nefret ediyorum intikamımı da hep onlardan daha iyi yerlere gelerek alıyorum güçlü olarak alıyorum bende o yaşlarda seninki kadar ağır olmasada çok kazık yedim etrafım kalabalıkken ve ben cıvıl cıvılken birden karardı her şey ya da ben birden büyüdüm sonra yalnızlaştırdım kendimi okuldan gelirdim karanlıkta tek başıma oturur düşünür ağlardım yalnızlıga yedigim kazıklara her seye aglardim sabahlara kadar baya kilo kaybetmistim kimse fark etmesi bendeki degisimi acılarımi icimde yasaya yasaya 19 oldum ama sanki 50 yasındayim şu an ne üzülebiliyorum ne sevinebiliyorum ne sevebiliyorum ve kimseye güvenemiyorum kendi karanligimda mutluyum bu yaşıma kadar hic karşılıklı aşkım olmadı hiç seni seviyorum demedi bir erkek bana artık denmesinde zaten şimdide ben istemiyorum kısacası mutlu olanlarıda kıskanıyorum mutsuz olacakları günleri bekliyorum ve bende HERKESTEN NEFRET EDIYORUM tatlım :)

Ben de onun hırsına kaç kız dövmedim ki. O beni aldattı hem de oynattı. Ama unutmadım. Herkese kinim. Kinimle beslendim. Aç kaldım susuz kaldım. Ama olgunlaştım. O aklıma gelince ruhum daha da gençleşiyor. Allah razı olsun. Bana hayatı oğretti.

Bende çok ihanete uğradım, şaka yapmıyorum şu adam hayatımı kurtardı :

Bu şarkıyı dinle ve anlamına mutlaka bak, ikimizi yansıtıyor yazını okurken içimde birşeyler parçalandı, seni çok iyi anlıyorum. Lil wayne senin yaralarını saracak.. Onu seviyorum çünkü o da çok şeyler yaşamış.