Ben Bu Hikayenin Neresinde miyim? Tam Ortada Sıkışmış Duran, O Benim İşte

Öncelikle belirtmek isterim, burada okuduğunuz herşey tamamen gerçek olup bizzat benim tarafımdan yaşanmış ve yaşanmaya devam etmektedir.

Yaşadıklarımı bir kitap haline getirip sunmak istiyorum, kimine ders, kimine azim getirsin, belki bazıları da yaşadıklarında yanlız olmadıklarını düşünsünler diye. Ve başladım da bişeyler karalamaya en azından bir taslak oluşturmaya.

Şu an 23 yaşında bir üniversite öğrencisiyim ve psikolojik destek görüyorum. Aslında kitap yazma kararımda bana en çok cesareti veren kişilerde danışmanım ve nişanlım. Sanırım o iki kişi benim bu hayattaki en büyük şansım...

Nereden başlayacağımı bilemiyorum aslına bakarsanız. Kitabıma başlarken de aynı kararsızlıktaydım :-)

Hayatımı kısaca özetlemek gerekirse; benden 2 yaş küçük zihinsel engelli bir erkek kardeşim, 2 yaşından beri epilepsi ile mücadele eden dünya tatlısı 5 yaşındaki kız kardeşim, evi sadece otel olarak kullanan, sorumsuz, çapkın, umursuz bir baba (ki 4 sene öncesine kadar alkolikti de aynı zamanda), annemse bütün bunların arasına sıkışıp kaldığını düşünen, aslında ayakları üstünde duran ama yinede kendini kocasına muhtaç ya da mahkum ne derseniz öyle hisseden birisi işte.. Ben mi? Ben bu hikayenin neresinde miyim? Tam ortada annemin sıkıştığını düşündüğü yerde. Ordaki zavallı benim işte.

23 yıllık yaşantıma neler sığdırmadım ki...

Daha ben doğmadan başlamış çilem.. Ölümün üstüne doğmuşum..

• Abim ölüm döşeğindeyken bana hamile olduğunu öğrenmiş annem.. Ve sadece bir buçuk sene yaşayabilmiş o dünya tatlısı oğlu.. Benim doğumuma iki hafta kala annemin kollarında vefat etmiş. O an babam ne yapıyormuş dersiniz?? Eski ev sahibimiz olan dul kadını ve iki kızını denize götürmek için evden çıkmak üzereymiş ve annem o işe gidiyor diye biliyormuş...

• 6lı yaşlarımda aile dostumuzun 17 yaşındaki oğlu tarafından uğradığım ve hafızama kazınan cinsel istismarı tamamen unutmanın ya da hayatımdan silmenin bir yolu olsa keşke..

• Daha ikinci sınıfa giderken gözümün önünde annemin babam tarafından hastanelik edilişini unutabilmenin bir yolu olsa keşke.. Üstelik evdeki misafirleri hiçe sayarak...

• Lise ikinci sınıfta bana aşık olmasaydı keşke o psikopat ve zindan etmeseydi bana hayatımın 8 ayını.. Zorla evime girmeye kalkmasaydı, gecenin 2'sinde 3'ünde arayıp kapının önüne bıraktıklarımı almazsan şöyle böyle yaparım diye beni tehdit etmeseydi ya da polise gidebilecek cesareti bulabilseydim keşke...

• 5 sene boyunca deli gibi sevdiğim o Kişi de benim onun yaptıklarımın binde birini yapsaydı ya da birine olsun deyseydi keşke. Aldatılmasaydim mesela..

• Üniversiteye kendi imkanlarımla hazırlanıp kazandıktan sonra bıraktığımda çevremdekiler asıl ndenini gerçekten merak edip sorsalardı da, söyleseydim rahatlasaydım ben de..

Neyse daha o kadar çok şey varki yazmayı isteyip de yazamadığım, söylemeyi isteyipde konuşamadığım.. Belki bir gün kitabımda okursunuz, ya da yazarım yine burdan...

Sağlıcakla kalın.. Huzurunuz-sağlığınız-ümidiniz hep sizinle olsun..

~F.T.B~