İnsanlık Öldü Mü? Toplumsal Konularda Duyarsızlığın Nedenleri

Merhabalar Herkese!🌸

Uzun bir aradan sonra yine sizlere kendi fikirlerimi beyan ettiğim bir Bence ile karşınızdayım. Evet belirtiyorum, burada yazacağım şeyler oturup da nedenlerini düşündüğüm ve kendimce belli cevaplara ulaştığım şeyler. Yani benim gibi düşünmek zorunda değilsiniz. Biraz sohbet niteliğinde bir yazı olsun istiyorum ve fikirlerinizi merak ediyorum.

Haberlerde izlediğimiz türlü kötü olayları düşünün. Her gün onlarca kişinin; malına, canına, iffetine saldırıda bulunulduğu haberler izliyoruz veya duyuyoruz. Birçoğumuz bunlara tepki gösterirken ve kurbanın mağduriyetinin farkındayken, bazen kimileri çıkıp kurbanı suçlama söylemlerinde bulunuyor.

Örnek olarak:

• Oraya giderse tabii ki başına bunlar gelir!
• Aa öyle giyinilir mi? Ben bile bakıyorum ayol erkek ne yapsın!
• O saatte ne işi varmış!
• Onu kızdırmış belli ki çünkü kimse durduk yere böyle bir şey yapmaz!
• Resmen aranmış o da canım!
• Evet başına bu geldi ama kim bilir o neler yaptı!
• Bunları hak etti!
• Onlar şu ırka mensup! Ben o ırka asla üzülmem!

Bu tarz cümleleri sık sık duyuyoruz değil mi? Üstelik kişinin başına gelen şey ne kadar korkunç olursa olsun, bu tarz kişiler olayın içyüzünü bile bilmeden mağduru suçlama peşinde.

Peki Neden?

Dünyada bu kadar sıkıntı yaşanırken bu insanlar niye bu kadar duyarsız? Empatiden mi yoksunlar? Yoksa çok mu caniler? Onlar da potansiyel bir suçlu mu?

Bence durum göründüğünden biraz daha farklı.

Bunların nedenlerini düşündüğüm ve bu insanların psikolojilerini anlamaya çalıştığımda kendimce bazı cevaplara ulaştım. Bunu size kendi başımdan geçen bir olayla beraber anlatmak istiyorum.

Bundan seneler önce bir haber okudum. Tam olarak bahsetmek istemiyorum ama birinin başına gelen kötü bir olayla alakalıydı. Olayın mağdur tarafının ve ailesinin röportajlarını dinledikçe beni iyice içine çekti. Bir süre sonra psikolojimin çok bozulduğunu fark ettim.

Bu olay gece rüyalarıma giriyor, sabah uyanınca aklıma ilk gelen şey oluyor ve elbette gün içerisinde de aklımdan çıkmıyordu. Kendisi hakkında derin bir üzüntü içerisine girdim. Üstelik bu durum hiç de kısa sürmedi.

En sonunda psikolojik destek aldığım dönemlerde beni son derece etkileyen bu konuyu psikoloğum ile paylaştım. Aslında her ne kadar tamamen atlatabilmek için konuyu diğer terapime taşısam da ilk beyefendinin söylediği bir cümle var ki asla aklımdan çıkmadı!

Bana dedi ki: "Sen bu kişiyle empati kuruyorsun ve bunun farkında değilsin"

Aslında durum tam olarak bu! Elbette ben hiçbir şekilde mağduru suçlamak gibi bir düşünce içerisine girmedim. Fakat yukarıda örneklerini verdiğim tarzda cümleler sarf eden insanlara bunları söyleten şey farkında olmasalar bile korku ve üzüntü. Bu aslında bir çeşit savunma mekanizması, bir çeşit kaçış yolu. Bu konuya değineceğim fakat ondan önce kısa bir şey daha anlatmak istiyorum.

Psikoloğum bana bu empatinin nedenlerini açıklarken bir tahminde bulundu. Aslında çok da doğru bir noktaya değindi. Dedi ki: "Belki küçükken ailenle televizyon izliyordun ve buna benzer bir haber gördünüz. O sırada aile üyelerinden biri sana bakarak 'Allah çocuklarımızı korusun' minvalinde bir cümle kurdu. Sen orada fark etmeden bu konuyu üstüne alındın ve sende bir çeşit korku uyandırdı. Şimdi ise tekrar benzer bir haber görünce iki durum üst üste bindi"

Dönelim Tekrar Esas Konuya! Nedir Bu Savunma Mekanizması?

Yani aslında bu kişiler gördükleri haberlerden korkuyor, insanlara üzülüyor ve son derece etkileniyorlar. Fakat istemsizce empati kurdukları ve bunu fark etmedikleri için bu eziyetlere maruz kalan insanlarla kendilerini bir tutmamak, bir bakıma bu kişilerden uzaklaşmak için kendilerince bahane uyduruyorlar.

Örneğin bu kişinin bir kadın olduğunu ve istismara uğrayan bir kadının haberini izlediğini varsayalım. Kişi diyor ki: "Öyle giyinir ve oraya giderse bunların başına gelmesi son derece olası. Demek ki kaşınmış" Tam da bu cümle aslında söyleyen kişinin kendi başına gelme ihtimalinden gelen korkudan kaynaklanıyor. Ve kendini mağdur olan kişiden uzaklaştırmaya çalışıyor.

Bu yalnızca korku da olmak zorunda değil. Mesela o kişiler için son derece üzülüyor ve belki de duydukları karşısında dehşete düşüyor! Psikolojisi ise bu kadar insanlık dışı olan durumu kaldıramadığı için böyle "canice" görünen sözler sarf etmeye itiyor.

Tabii ki bu normal değil. Güzelleme yaptığımı ve bu insanların savunduğumu düşünmeyin lütfen! Burada yalnızca psikolojilerini inceliyoruz. Yoksa elbette üzüntü de olsa bu şekilde dile getirilmemeli. Bu biraz da karakterle alakalı sanırım.

Dünyanın bir yerinde masum insanlar sadece dinleri, dilleri, ırkları yüzünden katledilirken; kendi çevremizde belki de çok yakınımızda insanlar istismara uğrarken, birinin malı çalınırken, durduk yere zarar görürken bu kadara kadar umursamaz olmanın sebebi bu.

Veya ben insanlığın bu kadar sona erdiğine inanmak istemiyorum :)

Sizin de çevrenizde böyle insanlar var mı? Siz üzüntünüzü nasıl dile getiriyorsunuz?