Başından geçenleri #sendeanlat

Daha 13 yasindaydim. Karsi apartmanimizda oturan cocuklari benimle yasit olan adamin tacizine ugradigimda. Insanlardan bilhassa erkeklerden korkmanin tadina ilk vardigimda. Kimseye anlatamayarak yillarca korku icinde yasamanin farkina vardigimda.

Balkona her ciktigimda beni izledigini, goz ucuyla bana bakerken onunla goz goze geldigimizde gozunu cinsel organina kaydirdigini fark etmemle baslayan kabusum. Sokaklarda gule oynaya eglenecegim yasta kose bucak sokaktaki cocuklarin annelerinin yanina sigindigim hayatim.

Onun farkina varmamdan sonra baslamisti asil kabusum. Anlatamiyordum kimseye. Sokakta beni her gordugunde pesime takildigini, ben apartmana girerken arkamdan gelip benimle ayni asansore binmeye calistigini. 10 kati merdivenle ciktigimi bilirim. 15 yasindaydim ayni adam tarafindan tecavuzden kil payi kurtuldugumda. Servisten inmis eve giderken okulumun oglenci olmasinin verdigi dezavantajla havanin karardigi aksam karsimda belirmesi. Hani derler ya dunyam basima yikilmisti diye. Benim ki de o hesap. Agzimi kapatip kolumdan cekmeye basladiginda hissettigim korku hala gozlerimi doldurmaya yetiyor. Caresizlik icinde aglamam, haykirislarim. Vucudumun her kosesine dokunmaya baslagidinda gozlerimin coktan aglamaktan acimaya baslamasi. Hersey daha yeni basliyorken sokaktan gecen kadinin yardim cigligiyla uzerimden cekilmesi. Dun gibi aklimda. Polise gittim yanimda ablam. 18 yasindan kucuksunuz ailenizle gelin diyerek polisler tarafindan kaale alinmamak. Anlatamadim kimseye anlatamadim.

Biliyorum binlerce onbinlerce kadin da anlatamiyor. Duydugumuz korku artik boyumuzu da gucumuzu de asiyor. Tecavuzler, tacizler almis basini gidiyor. En acisi da yapilan bunca seyin yanlarina kar kalmasi oluyor.

Kadinlar ölüyor ve insanlar susuyor.