Evlenmiyorum Çünkü Sebeplerim Var!

Bazen akrabalar beni görür ve umarsızca der ki; "Yaşın da geldi ha, artık bu sene sonuna kadar evlenirsin." Ben evlenmeyi düşünmüyorum desem de sanki onlara dertmiş gibi ısrarcı şekilde ekleme yaparlar; "Biz de düşünmezdik senin yaşındayken, sonra birden gelişiverdi her şey. Bak, şimdi çoluk çocuğa karıştık..." Onlar yuva kurdu diye benim de kurmam gerektiğini düşünüyorlar. İyi de ya benim evlenmemek için kendimce sebeplerim varsa?

Karşı cinsime güven problemim var!

Öyle alelade bir güvensizlikten söz etmiyorum ben. Takıntı haline getirdiğim ve bu konuda karar vermemi bir hayli fazla etkileyen bir güven probleminden bahsediyorum.

Uzun süredir gözlemlediğim olayların gidişatıyla, puzzle'ın eksik parçalarını yerine koyunca gün yüzüne çıkan birtakım izlenimlere sahip oldum. Her insan tabii ki aynı değildir, fakat birçoğu birbirinin kopyasıdır.

Hem ben daha tam anlamıyla büyüyemedim ki...

Bakmayın 23 yaşında (224 gün sonra bedenimde ruh bulmamın 24. yıl dönümünü kutlayacağım.) olduğuma. Olgun bir insan beyni ve bedeninde, tamamen ruhu çocuk biri var karşınızda.

Sabahları uyanınca çizgi film izleyen, dişlerini fırçalarken ağzını köpürtüp aynanın karşısında muziplikler yapan, tek kahvaltısı mısır gevrekleri olan, odasını toplamayan (dağınıklık hali), perdelere tırmanan, dolapların üzerine çıkan, sokakta gördüğü çocuklarla oyun oynayan, markette hala Kinder Surprise gördüğünde heyecanla hangi oyuncak çıkacak diye illaki alan ve daha sayamadığım kendimin bile günden güne keşfettiğim birçok çocukça davranışım var.

Şimdi benimle kim neden evlensin? Çocuk ruhlu biri ve ondan çocuğunun olması sanırım bir kadının delirmesine zemin hazırlayabilir.

Evlilik ciddi bir müessese ama ben değilim!

Sorumluluk sahibiyim ama bazen sorumluluklarımdan kaçabilirim. Dengesiz bir ruh halimin yanında gamsızlık da var biraz... Haliyle ne oluyor, sorumluluk alma zamanım gelince ortalıktan sıvışıyorum istemediğim zamanlarda. Vurdumduymazlık seviyem uç noktalarda.

Hiperaktif olduğumdan mütevellit sürekli pozitif haldeyim.

Belki kısa vadede birçok kişinin hoşuna gidecek bir durum bu. Ta ki bir ömür boyu hayatınızı birleştirecek imzayı atana kadar. Düşünsenize, evleniyorsunuz ciddi bir davete gidiyorsunuz eşinizle ve orada sürekli gülüp, şakalaşıp, esprileri havada uçuruyorsunuz... Eşiniz sinir küplerinden inip, öfke patlamalarına falan biniyor. Utanmanız gereken yerde hala pişkinsiniz üstelik. Çünkü takmıyorsunuz. Dozunu ayarlasam iyi çocuğum aslında, ama üzgünüm ben böyleyim.

Ayrıca evlilikten soğuttular...

Yok şu adet yok bu altın, şunun koltuk takımı, baldızın saçı... İnsanda heves bırakmıyorlar. Borç ödemek ve mutsuz olmak için evlenecek kadar sağlıksız bir psikolojiye sahip değilim. Düğün falan istemeyecek. Sade bir nikah, nikahtan sonra birlikte gezebileceğim, yurt dışı turu yapabileceğim birini isterdim ben. Belki o zaman evlenmeyi düşünebilirdim bir ihtimal.

Sıkıntıya gelemiyorum.

Askeriye gibi bir nevi evlilik. Kurallar ve gereklilikler bütünlüğünün kimlik bulmuş hali. Diyelim ki evlendiniz. Oldu ya ihtimal gerçekleşti, dünya evine girdiniz (dünya evi de ne demekse artık, sanki önceden başka bir gezegenin uydusu gibi takılıyorduk. Neyse...). Eşiniz sizi sorgulamaya, bekar hayatınızda yapmadığınız şeyleri yapmaya zorluyor. Ve bir bakıyorsunuz kendinizi yatağınızı toplarken buluyorsunuz en basitinden. Gün içinde size kuralları da hatırlatmayı ihmal etmiyor. Mesela, "O çorabın yeri orası mı?" Ben de biliyorum yeri orası değil, fakat bekarken hep orada dururdu, halinden de gayet memnundu. Aşırı düzenin olduğu bir ortamdan çabuk sıkılıyorum ne yapayım?

Evlenmemenin mantıklı birçok gerekçesi ve mantıksız birçok bahanesi olabilir!

Antidepresan kullanmak için yaşım daha çok genç. Strese bağlı şeker hastası olmak istemiyorum. Türk örf ve adetlerinin şahsıma dayatılmasından yana değilim. Her şeyden önce kafayı yemedim, uzun ve mutlu bir hayat beni bekliyor.

Eminim sizin de bana katıldığınız yerler ya da en azından kendinizce beyan edeceğiniz sebepleriniz vardır.