Hiperaktif Kardeşler İle Aynı Evde Yaşamak!

Merhaba aşklarım! Bugün sizlere bilgiden ziyade abla - kardeş ilişkimize dair bir Bence hazırladım. Bir gün bunu okuyup duygulanacağım belki de. Her neyse umarım beğenirsiniz demeyeceğim çünkü bu benim gerçek hayatım...

Hiperaktivite de nedir?

Kardeşlerim, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu yaşıyor. Aslında bu her 3 kişiden birinde görülen yaygın da bir hastalık. Sizler de bunun hakkında bilgi edinerek daha duyarlı biri olabilirsiniz çevrenize karşı.

Kaç kardeşe sahibim?

Bir abim, üç kardeşim var. Evet hepsinde DEHB mevcut. Her gün uyanırken "Acaba bugün ne olacak?" deyip gülerim kendi kendime.

DEHB kardeşler ile yaşamak nasıl bir şey?

Sanırsınız sonsuz enerjiye sahipler. Yaşları büyükten küçüğe 21 - 18 - 13 - 10. Kendi halinde oyun oynamakla her ne kadar oyalansalar da "Abla/Abi gel birlikte oynayalım!" lafını sıkça duyarım. Ayrıca abimi de DEHB de sayma nedenimden biri onun da hala küçük bir çocuk olması.

Sosyal hayatları nasıl etkileniyor?

Sizlerden onlar için fazlasıyla sabır istiyorum çünkü, onlar kötü değiller sadece sizden azcık farklılar. Abimin sosyal hayatını seviyorum arkadaşları onun bu halini kabul etmiş, öyle dost kalabilmişler fakat diğer kardeşlerim de bu gibi insanlarla karşılaşır mı meçhul. Yetişkinlerde de görülen DEHB bazen her şeye, bazen de tek bir şeye fazlasıyla odaklanmasını sağlıyor. Kendilerini kontrol edemiyorlar. Çok üstüne gelmeden ödevlerini yapmalarını sağlıyorum ama sürekli hareketsiz tutmak onları oldukça zor.

Yapması gerekmeyen işlerde yardımlarını istiyorum!

"Küçücük çocuk o daha Zeynep ne yapıyorsun?" Bu lafı sıklıkla duyuyorum çünkü yaşıtları dışarıda oyun oynarken o benle çalışıyor. Evde yapılacak her işte onlardan yardım istiyorum. Bakınız yardım istiyorum diyorum çünkü emir kipi kullanarak dediğimi yaptıramayacağımı biliyorum. Sıkıcı ev işlerini oyun haline getirerek daha kısa sürede yapıyoruz sadece. Klasik ekmek al, çöpü çıkardan ziyade biz kardeşlerimiz ile yemekler yaparız, bulaşık da yıkar, yerlerini de sileriz. Fakat burada amacım onlara eziyet değil, severek yapıyorlar bunları. Ben onlara özel çocuklar diyorum. Okula da gider, evden çıkıp dışarıda da oynar, gelir bana yardım da eder ve inanır mısınız enerjisi hala bitmez!

Sürekli okulları ile ilgilenmek zorundayız.

Abimle aynı okulda okumuştum dolayısıyla onun başarılı okul hayatından, soyadından az çok faydalandım."Aa o senin abin mi?" Laflarını sıkça duyardım. Fakat başarının arka planında sınıfını, hocalarını bezdiren bir öğrenciydi abim. Hem sevilir, hem de gıcık kapılırdı. Kız ve erkek kardeşim de onun kadar olmasa da okulda normal olmayan öğrencilerdi. En küçük kardeşim ise kelimenin tam anlamıyla bir "Canavar!". Sınıfta hem uyumsuz, hem de dersleriyle ilgisiz. Onun başka bir Bence'de detaylı anlatabilirim sanırım, şimdilik küçük bir baş belası olduğunu bilin yeterli.

Hayal güçlerine hayranım!

Onlarla oynarken sözlerindeki masumiyet, çocuksuluğa, içlerindeki sevgiye, merhamete her şeyine... Fakat hayal gücüne ayrı bir hayranım. Misal küçük kardeşime sıkıldıkça "Ablacım, bu durum şöyle gelişse idi, sence nasıl bir çözüm bulmalıydık?" diyorum, anlatıyor bana her ne kadar saf ve çocukça olsa da hayranlıkla izliyorum onu.

Kısa tuttum fazlasıyla, sıkmamak adına. Okuduğunuz için teşekkürler Niçeyle kalınız...