Bu yaz kapadokya gezisi yapmak ister miydin?

Kapadokya’da balon gezisi yapmak, insanın hayatında çok az kez yaşayabileceği türden bir sessizlikle başlıyor. Henüz gün doğmadan, karanlığın içinden uyanıp yola çıkıyorsunuz. Hava serin, nefesiniz buğulanıyor ve içimde garip bir heyecan var; sanki sıradan bir geziden değil de başka bir dünyaya geçişten söz ediliyor.

Kapadokya’nın o meşhur vadilerine vardığımda ilk gördüğüm şey, yere serilmiş devasa balonların yavaş yavaş canlanması oldu. Ateşler yanıyor, kumaşlar şişiyor, renkler karanlığın içinde yavaş yavaş şekil buluyordu. Her balon, sabaha karşı uyanan bir dev gibiydi.

Sepete adım attığım an, geri dönüşü olmayan bir başlangıç gibi hissettirdi. Yer ekibinin son kontrolleri, kısa uyarılar ve ardından o sessiz komut: “Hazırız.” Motor sesiyle birlikte yerden kopuşumuzu neredeyse hissetmedim bile. Sanki dünya beni tutmayı bırakmıştı.

Yükseldikçe Kapadokya küçülmedi; aksine büyüdü. Aşağıda uzanan peri bacaları, vadiler ve taş oluşumlar bir harita gibi değil, bir tablo gibi görünmeye başladı. Güneş ufuktan yükselirken renkler değişiyor, gölgeler uzuyor, taşların üzerindeki her detay belirginleşiyordu. O an anladım ki, bu coğrafya yukarıdan bakılmak için yaratılmış.

Rüzgârın yönüne göre sessizce süzülürken hiçbir şey konuşmaya gerek bırakmıyordu. İnsanlar birbirine bakıp sadece gülümsüyordu. Çünkü bazı anlar anlatılmaz, sadece yaşanır.

Göreme çevresinde süzülürken, aşağıdaki vadilerde yürüyen insanların küçük siluetleri görünüyordu. Onlar güne yeni başlıyordu, biz ise güne yukarıdan tanıklık ediyorduk. Bu fark bile başlı başına tuhaf bir huzur veriyordu.

Bir süre sonra iniş hazırlığı başladı. O yükselişin aksine, iniş daha gerçekçiydi. Yeryüzü yeniden çağırıyordu. Sepet yere değdiğinde ise sanki bir rüyadan uyanır gibi oldum.

Ama bazı rüyalar uyanınca bitmez. Kapadokya’da balonla uçmak, insanın zihninde kalan bir yükseklik hissi bırakıyor. Yere dönüyorsunuz ama bakış açınız yukarıda kalıyor.

Payam yok...