Bir şey itiraf edeceğim, ne düşünürsünüz gerçekten merak ediyorum?

20
yaşındayım. Dört yıl boyunca çok baskıcı, kısıtlayıcı bir ilişkim oldu. Bu kişiyle her anlamda ilk deneyimlerimi yaşadım, cinsel anlamda da benim ilkim oydu. O ilişki bittikten sonra duygusal olarak kendimi çok boşlukta hissettim.

Tam o sırada görücü usulü tanıştığım biriyle konuşmaya başladım. O çocuk iyi niyetliydi ama aslında ben onu gerçekten sevmiyordum. Buna rağmen konuşmaya devam ettim. O beni ilk sandı, ben de buna göre davrandım. Aslında dört yıllık ilişkimle cinsel birlikteliğim vardı ama ona söylemedim. Sonra dayanamadım ve her şeyi itiraf ettim.

Bu arada birkaç ay sonra eski sevgilimle yeniden konuşmaya başladık. Böylece bir süre boyunca hem eski sevgilimle hem de yeni tanıştığım kişiyle aynı anda konuştum. Yani iki kişiyle aynı anda ilerlettim. Bu yaptığımı bugün tamamen kabul ediyorum.

Sorun bendeydi. Yeni tanıştığım kişiye çok kötü davrandım; kalbini kırdım, hakaret ettim, küfür ettim, arkasından işler çevirdim. Eski sevgilime karşı da dürüst değildim. Sonunda ikisiyle de her şeyi paylaştım. Yeni çocukla da cinsel birlikteliğim olmuştu ve bunu söylediğimde eski sevgilim benden tamamen soğudu.

Sonuç olarak ikisini de aynı anda kaybettim.

Şu an çok büyük bir vicdan azabıyla yaşıyorum. Allah’a karşı da çok mahcup hissediyorum. Bazen ‘Acaba Allah gerçekten onları benden mi korudu?’ diye bile düşünüyorum.

Ama aynı zamanda şunu da dürüstçe söylemek istiyorum:
O birkaç aylık olan kişiyi o dönemde sevmiyordum ama yine de şu an onun da arkasından üzülüyorum.
Çünkü ikisi birden gidince kendimi aşırı yalnız hissettim.
Hatta ikisini de kaybettiğim için pişmanım.
İkisinden birini hâlâ içimde bir yerlerde istiyorum.
Bu da beni çok rahatsız ediyor çünkü neden böyle hissettiğimi de bilmiyorum.

Bu yaptığım şey tamamen karakterimle ilgili kötü bir şey miydi?
Yoksa duygusal olarak çok zor ve yalnız olduğum bir dönemde yaptığım hatalar mıydı?
Benzer bir durum yaşayan oldu mu?
Bu yalnızlık, pişmanlık ve vicdan azabından nasıl çıkabilirim?