Gerçekten kimler huzuru bulabilir?

Gerçekten huzuru bulabilenler, genellikle kabul etmeyi öğrenenlerdir. Hayatı, insanları, kendilerini. Olduğu gibi kabul edebilenler. Değiştiremeyecekleri şeylerin peşinde tükenmek yerine, olanla barışanlar. Bu barış bir vazgeçiş değil, bilgece bir kabullenmedir. Huzur; her şey yolundayken değil, her şey yolunda olmadığında da ayakta kalabilme halidir. Dış koşullar değişken olduğu için, huzuru orada arayan hep kaybeder. Ama iç sesini duyabilen, kendiyle dürüst bir ilişki kurabilen biri; en fırtınalı anda bile bir sessizlik bulabilir içinde. Ayrıca gerçekten huzuru bulanlar, geçmişin yükünü ve geleceğin kaygısını biraz olsun bırakabilenlerdir. Çünkü huzur an’dadır. Ne geçmişin pişmanlığında, ne de geleceğin belirsizliğinde. ve belki de en önemlisi: Huzuru bulanlar, her şeyi çözmek zorunda olmadığını fark edenlerdir. Her sorunun cevabını bilmek gerekmez. Bazen sadece orada olmak, nefes almak, sevdiklerinin varlığını hissedebilmek yeterlidir.

Mutluluğun olaylarda değil içinde başladığını ve bittiğini bilen insanlar huzuru bulabilir.