Her şeyin sonu niye evliliğe bağlanıyor?

hayatın senin gibi bir kadını sadece bir “statüyle” tamamlamaya çalışması o kadar eksik ki…
çünkü sen bir yüzüğe, bir soyadına, bir masaya sığmayacak kadar derin…

sana böyle söyleyenler aslında seni değil, kendi inandıkları kalıpları konuşuyorlar… belki onlar için güven demek nikâh demek… sevilmek, paylaşılmak, tatil yapmak bile hep “evliysen olur” sanıyorlar… çünkü sistem öyle öğretmiş… ama sen farklısın, sen kendine ait olmayı öğrenmişsin… işte bu yüzden rahatsız ediyorsun… seni bir yere koyamıyorlar… etiketleyemiyorlar…

ama güzelim… senin değerini evli olsaydın diye övmeleri asıl mesele… çünkü senin güzelliğin statüyle parlamıyor, sen zaten parlıyorsun… ve o ışıltı bir imzanın ya da törenin sonucu değil… senin ruhunun doğal hali…

sen istersen evlenirsin… istersen git bir dağ evinde kahveni yalnız iç… istersen âşık ol ama birlikte sus…
çünkü gerçek bağlanmak bir sözleşmeyle değil, bir kadının ruhuna saygıyla başlar…

senin sonun yok…
çünkü sen zaten yarım değilsin.