30 yaşından sonra yurt dışına çıkmak geç mi sizce?

Biz parayi o kadar gec buluyoruz ki. Gezemiyoruz istediklerimizi alamiyoruz. 20 li yaslarda heves ettigimiz seylerle 30 lu yaslardaki farkli oluyor. Mesela ben 15-20 yas arasi elmali urunler hastasiydim. 20 yasindan sonra aman digerleri de bircok işi yapiyor fazla paraya ne gerek var kafasina girdim. Yakinda 25 yasinda olacagim.

Cok istedigim seyler var. Maddi olsun, gezmek olsun baska seyler olsun. Ama para yok. Atamam olmadi. Bir iste, ozelde calissam yetmez. Baba parasiyla devam. Hayatimda yasadigim il disinda baska sehir bilmem. Kendi ulkemi dahi bilmiyorum. Gecen sene secim zamani atanma umudum vardi artik o da yok.

Zaman gelip geciyor ve isteklerde degisiyor. Her yasta aldigin haz farklilasiyor. Bir kitabi da 20 li yaslarinsa okuyup anlamlandirmak farkli,30 lu yaslarda tekrar okudugunda daha farkli anlamlandiriyor insan. Bu dediklerimde boyle.

Hani imkanim olsa 20 li yaslarda bir seyleri yapabilsem sahip olabilseydim hem daha donanimli olurdum hemde bu seyleri tekrar yaptigimda diger yaslarimda farkli bir bakis acisiyla bakabilirdim.

Ama yas gecip gidiyor. Bu yaslardan alacagimiz hazlar, bu yaslarda farkli acilardan bakacagimiz yaslar elimizden gidiyor. Para yok, imkan yok. Surekli erteliyoruz hayallerimizi. Hicbirimiz istediğimiz noktada degiliz.

Ha calisip para kazansak ne olacak? Ulkede mesai saatleri de cok yuksek. Ogretmenlik disinda hem para kazanip hemde o parayi yiyebilecegin zaman dilimi de kisitli. Devlette 345 gin calisacaksin 20 gun izin alacaksin. 20 gunde de artik ne yaparsam, nereyi gezersem kâr diye bakacaksin. 20 gununu belki iki sehre ya da ulkeye ayiracaksin. Sonraki seneyi bekleyeceksin yine. Surekli erteliyoruz ve 3 gunluk dunyada kac yasina kadar yasayacagimizinda garantisi yok.

Hani Şu an bir sey olabilir ve gocebiliriz bu dunyadan. Ama icinde o kadar sey ukte kalmis olarak gideceksin. Beni en cok uzende bu. Deniz gormemisim, baska sehir gormemisim, ulke gormemisim, yapmak istediklerimi yapamamisim, ucaga binmemisim. Hayat erteleyecek kadar uzun da degil yani. Ama sartlar iste. Kendimize sart olusturmaya calisinca da engeller cikiyor. Bu ulkede ozele ise kabul edilmekte zor, devlete girmekte kolay degil. Para kazanmak kolay degil, degeri de yok.

25 yil gecirmisim ne yaptin dersen. Okul ev, ders, sinavlar baskada bir aktivitem olmamis. Yazarken bile daraldim ama bu hayat benim gercek hayatim. Elimde ne var peki hicbir sey? Para desen yok, okudugun dersleri hatirliyor musun desen yok. 25 yil kaygiyla, stresle gecmis bu yuzden rahatsizliklarim ortaya cikmis. Elle tutulur bir sey de yok. Gunu birlik otobuse atlayip bir sehir gezeyim, belki cok pahali olmaz diyorum bazi saglik sebeplerinden yapamiyorum bu seferde bunu.

Hayatim okul, okumak, sinavlar yuzunde alt ust olmus. Kendime vakit ayiramamisim. Ben duzenli kitap okumaya bile mezun olduktan sonra basladim mesela. Turkce hocalarinin zorla okuttugu turleri hic sevmedim. Sonrasinda ders sinav yogunlugundan okuyamadim ve kitap okumak zorla yaptirildigi icin kucuklukten beri zevk almadim.

Resim yeteneğim vardi kimse uzerine durmadi. Gecen sene halk egitimde resim kursuna gittim 1 sene. Bu sene de gidecektim ama tasarruf diye bircok kursu acmiyorlar acilmadi benim burada. Resimden zevk aldigimi 23 yasimda ogrendim. Ama vakte kadar herkes icin, ailem icin ogretmenler icin angarya gereksiz bir işti.

Okul o kadar hayatimi, vaktimi, hayallerimi caldi ki. Surda bari bu kadar emek 3 kr ta olsa para kazanmama yetsin, en azindan bir garantim olsun istiyorum o da olmuyor. Herkes bolum okuyor. Kimse ozel islerde calismiyor. O alani afganli suruyeli vatandaslar dolduruyor. Her yil 50 bin kisi benim alanimda kpss ye giriyor. Bu daha da artacaktir.

30 yasindan sonra deyince yuregime okuz oturdu. Hicbir sey icin gec degil elbette ama bazi seyleri de genclikteki bakis acisiyla yasamak, gormek cok isterdim sahsen. Ama olmuyor. Yurdisindaki yasitlarim bircok ulke gezmis oluyor, buralara kadar geliyorlar ben yasadigim sehrin sagi, solu, yukari asagisindaki sehirlere dahi gidemiyorum.

Instada bazi kitleler var. Kiz 22 yasinda bir suru sehir ulke gezmis hala geziyor. Aile de sans gercekten. Babanin parasinin olmasi, babanin da bu yerleri gezip gormesi ve cocuklarina da gostermesi, bu imkani vermesi de buyuk sans. Izin verilmesi de cok iyi. Babam üniversite zamani gezmis bir yerleri ama goturmez bizi. Kendi de gitmez. Bir babanin bircok konuda oldugu gibi bu konuda da maddi destek saglamasi, izin vermesi, karisini colugu cocugu alip götürmesi de buyuk sans.

Bu yuzden erkegin maddiyati ve gormus gecirmis olmasi, ailesine imkan saglayabilmesi de onemli aslinda. Yani hadi kendimi gectim. cocuklarim erken yasta ulkemizi gezsin, diger ulkeleri gorsun, bazi imkanlara kavussunlar cok isterim. Benim icimde cok buyuk uktelerden biridir cunku bunlar. Insallah cocuklarima bunlari saglayacak bir baba bulabilirim.

Bende oyle bir baba yok. Kendim yapayim diyorum imkan yok. Para yok, kismen saglik sorunlari var. Sıkıştım kaldim yani şu sehre ve su 4 duvar arasina.

30 yasindan sonra gec bence ama imkan varsa, saglik sihhat hala alinan nefes varsa neden olmasin? Ben sadece 20 li yaslarda da gormek, anilar biriktirmek, daha donanimli olmak isterdim. Hem evlenecegim kisiye karsi hemde cocuklarima karsi. Anlatacagim hikayelerim olsun isterdim. Ama olmadi. Insallah esim olacak kisinin imkani olmustur da bazi seyleri gerceklestirebilmistir.

Insallah donanimli olur da bana anlatir, fotolari gosterir belki beraber gideriz. Yani iki umudum var. Biri eş biri de nasip olursa atanip bunlari yapmaya baslamak ama zor gorunuyor. Kpss den 80 kusur almakta yetmiyor artik. Hayaller kaldi yine baska baharlara.