İster gidişlerin sonu olsun, ister olmasın. Elbet bir durak olacaktır. Son zamanlarda ilk fırsatta şehri ülkeyi terkedenler. İçlerindeki savaşı kazanamayıp kendinden kaçanlar.
Duygularına yenilip yine de bir kaçış yolu bulak isteyenler, hayatta artık hiç bir amacı kalmayıp, yeni bir hayat kurmak isteyenler.
Hepimiz bu listedeyiz eminim. Herkesin kalbi bir şekilde kırıldı, hayalleri yıkıldı. Umutları çöp oldu veya emekleri boşa gitti..
Sizin, veda ettiğiniz şehrinize, insanlara son sözünüz neler? Son duraklarınız neresi olsun isterdiniz?
Yolculuklarınızın son durakları nereye çıksın isterdiniz?
Soruyu okurken neden hüzünlendim bilmiyorum:) Ama son durağım, tebessüm ederek derin bir iç çekerken, hayatımda yaşadığım en derin duygulari bir arada hissedip gözümden bir iki damla yaş akıttıgım bir an olurdu. Bu anda,
Yaz aylarının birinde bahçede oturuyorum bir tatil köyünde.. İçimi ısıtan ahşap evim de tam caprazımda. Hava gün batımına yakın.. Önümdeki masada duran defterime bir şeyler yazıyorum. Neler yaşadım, neleri anlattığım ve geriye bıraktığım motivasyon dolu cümlelerim. Olmazsa olmaz:) Kendimle gurur duyuyorum, her şeye rağmen burada olduğum için. Eşim de tebessüm ediyor bana ve elinde yaptığı kahveleri getiriyor. Yine nereye daldın öyle? Diyor. Tebessüm edip anlatmaya başlıyorum cocuklarımızı hatta torunlarımıza kadar her şeyi en baştan sona kadar konuşuyoruz..
Sanırım benin durağım o gün olurdu:) Yani tüm duygularımı en derinden hissettiğim ama huzurlu olduğum bir an. Yaşamanın verdiği derin haz ve biraz da gurur.. Soru beni çok etkiledi:) teşekkür ederim.
Sanırım ölüme çıksın isteyebilirdim ölüme olmuyorsa eğer değer verdiklerime çıksın isterdim. Yer ve mekanın hiçbir önemi yok sevdiğim insanlar yanımda olduğu sürece.