Gezmeyi seviyor musunuz?

Ben hayatımda hiç gezmedim eğlenmedim gençliğimi hep eve kapalı geçirdim zaten senelerdir evden dışarı bile çıkmıyorum gezmek eğlenmek bana imkansız geliyor

Ben evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum asosyalim çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık biriyim hiç açılamadım kapanık kaldım ergenliğim ve gençliğim hep evde geçti zaten senelerdir eve kapalı yaşıyorum her gün evdeyim maalesef hiç gezemedim eğlenemedim ömrüm eve kapalı kapalı geçiyor hiçbir yere gidemiyorum

Doğma büyüme Ankara'da yaşıyorum ama ben çocukluğumdan belli böyle kapanık kaldım hiç açılamadım sosyalleşemedim ergenliğim gençliğim de hep eve kapalı asosyal yalnız geçti hiç arkadaşım çevrem yok işsizim işe giremedim kız arkadaşım sevgilim olmadı özgüvenim yok çekingen utangaç içime kapanık biriyim zamanla daha da kapandım hiç gezemedim eğlenemedim maalesef senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum 20'li yaşlarım evde geçti şimdi de 30 lu yaşlarım eve kapalı geçiyor her gün evdeyim

Hayata geç kaldım zaten hayatı kaçırdım gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı ben çocukluğumdan belli böyleyim istesemde hiç açılamadım değişemedim maalesef olmuyor kendimi hep eve kapattım gençliğimi istemeyerek eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz yaşadım zamanla daha da içime kapandım bende istemezdim senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşamayı

ailemle yaşıyorum ama ben hiçbir yere gitmiyorum hep evde duruyorum akrabalarla kuzenlerle de hiç görüşmem hiç arkadaşım çevrem de yok yalnızım yani tam bir asosyalim sosyal hayatım 0

Maalesef ömrüm böyle evde geçti gidiyor zaten dışarı artık bana hayal geliyor

Anlamıyorsun maalesef beni anlayan yok ben istesemde çıkamıyorum kapanık kaldım çocukluktan ergenlikten belli gelişen oluşan bir durum zamanla daha da kapandım zaten utangaç çekingen içime kapanık biriyim bu benim kişilik yapım ve değişmiyor bu yüzden açılamadım açılamıyorum kendimi hep eve kapattım sosyal olamadım arkadaş çevre edinemiyorum benim hayatım evden ibaret

Öyle hissediyorum yani hiç dışarı çıkamadan eve kapalı yaşayarak yaşlanacağımı düşünüyorum artık iyice koptum hayattan

Sağ ol ama açıkçası bu yaştan sonra pek beklentim umudum kalmadı yani zamanla çok daha fazla içime kapandım açılacağımı sanmıyorum

Bilmiyorum 33 yaşına geldim hayatım 0 dan ibaret yaşanmışlıklarım yok gençliğim hep eve kapalı geçti gençliğimi hiç yaşayamadım hayati kaçırdım hayata geç kalmış hissediyorum kendimi ve dediğim gibi içime daha çok kapandım artık açılmak bana imkansız gibi geliyor

Bana imkansız gelmeye başladı ve umudum da azalmaya başladı maalesef durum bu

Tedavilik bir durum yok ortada sadece zamanında açılmam lazımdı yani çocukluk ve ergenlik dönemlerinde açılamadım sosyalleşemedim özgüven kazanamadım kendimi aşamadım bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi yetersiz zayıf güçsüz pasif özgüvensiz bir yetişkin oldum hayatım da buna göre şekillendi

Sağ ol yapacak bir şey yok

Bilmiyorum bana gerçekten imkansız gelmeye başladı 20 li yaşlarımda umudum vardı ama 30 dan sonra umudum azaldı

Ben 10 15 18 20 25 30 yaşlarında da aynıydım 33 yaşına geldim hâlâ aynıyım yani değişme yok açılacağıma daha da kapandım özgüvenim hiç yok kendimi hiç aşamadım hayatım evde geçti gitti gençliğim yok ortada hiçbir şey yaşayamadım hep hayattan dışardan kopuk yaşadım hatırlıyorum 15 18 20 25 30 yaşında da aynıydım evdeydim tamam okula askere falan gittim de ama oralarda da sessiz çekingen içe dönük biriydim hiç açılamadım sosyal olamadım gençliğim eve kapalı geçti dışarıya çıkıp öyle gezemedim eğlenemedim hiç sinemaya tatile denizde yüzmeye kafeye falan gidemedim çoğu şeyden mahrum kaldım bir insanı açabilecek özgüven kazandıracak şeyleri yapamadım hep pasif yaşadım zamanla iyice kapandım bu hale geldim zamanla

Burada konuştuklarım oluyor ama ben öyle kimseyle çok samimi olmuyorum dostum yok zaten bana yazan olursa konuşuyorum kimseye yaklaşmıyorum fazla

Oyun pek sevmem oynamam oynasam da simülasyon oyunları oynarım tek başıma

Sağ ol