Bazen sevgi yetmiyor, güven de gerekiyor diye düşünüyorum. Peki ya sizce?

Ben günümüzdeki ilişkilerin boyutlarını pek beğenmiyorum ne yazık ki. İlişki denilen şey (burada bahsettiğim sadece sevgili babında değil, arkadaşlıklar, dostluklar, aile ilişkileri hepsinden) sevgi üzerine değil, güven üzerine kurulu olmalı. Karşındaki kişinin sana güvendiği kadar, sen ona güvenmemelisin. Güveniyorsan, gözün kapalı onun arkasında durabilmelisin, onu destekleyebilmelisin. Aynen bir çocuk gibi olmalı güvenin; çocuklara bak herkese gülümserler lakin güvendikleri kişilerle gerçekten yakın olurlar, güvenmedikleri kişilerden ya kaçarlar ya da sabreder ama gözlerini hep açık tutarlar güvenmedikleri kişi ortada iken. Güven olduktan sonra içinde karşındakine karşı zaten bir çekim oluşur ve onunla paylaştığın duygular sevgi de olabilir, aşk'ta... Bilemiyorum belki bu yüzden yalnızım sürekli... Güvenecek bir kişi bile bulamıyorum kendimden başka. Bu yüzden hayatı hep dalgaya alıyorum. Güvendiğim insanların bir anda farklı bir yüzünü görmem ile onlardan soğumam da bu yüzden. Yine de önemli değil ben böyleyim ve beni böyle kabul etmeli karşımdaki herkes. Güven duymadığın birini sevebilir misin? Evet sevebilirsin ama içinde hep bir "acaba?" olacaktır. O acabayı yok etmek için elinden gelecek bir yol bulabilir misin, onu bilemem. Bulabilsen bile ne kadar, nereye kadar emin olabilirsin. Çok bilinmeyenli, karmaşık denklemler bunlar sanki. Gerçekte kolay olan hayatı karıştırmak için oluşmuş garip bilinmezlikler. Sorduğun sorunun cevabı benim için; "kafamda acabalara yaşamaktansa, onsuz olmayı tercih ederim.". Onunla olmazsa olmaz diye bir şey yok, o olmazsa bir başkası olur, bambaşka birisi... Belki de hiç kimse olmaz, olmasın o zaman önemli değil. Yalnızlık zaten paylaşılmaz, iki kişilik yalnızlık olmaz.

Güvende iki taraf adına temel taşlardan birisidir...

Şayet güven kayboldugu anda tutarsız kıskançlıklar, yersiz tavırlar, küslükler vs dengesiz ve fazla bir hale gelir... Güven sarsıldıysa karşı tarafa fırsat tanırsın eğer ki karşındaki bu fırsatları değerlendirmekte yetersiz veya sıfır kalıyorsa o zaman zaten duygular yıpranmaya devam eder.. Bu da sonunu getirir...

Akışına bırakırdım ben boğazımın düğümlendiği yerde sabrımın taştıgı yerde olması gerekeni oluştururdum.