İğrenç hissediyorum kendimi. Yılgınım,yorgunum.

Ailemle aram hep kötü. Ayrılar zaten.. Yalnız hissederim hep kendimi. 18 yaşındayım. Sevdim hemde ilk defa. Masumca, heycanlanmamı sağlayan, sesini özlediğim, hergün rüyalarıma giren birisini.Ama o beni hiç sevmedi. Biliyorum bu herkesin başına gelebilir. Ama iğrenç hissetmemin sebepleri var. Aynı sınıftaydık.Arkadaşlarına söylemiş sanırım benden hoşlandığını.Arabamızın plakasını ve babamın mesleğinide.. Görmüş sanırım. Herneyse, ben sessiz bir kızım arkadaşlarının imalarına da sessiz kalır hiç birşey söylemezdim. Abarttılar dalga geçtiler. Yine sustum. Bu defa sevdiğim kişininde bunlardan rahatsız olabileceğini düşündüm. Ona aptal gibi hep güvenirdim. Sonra ona uzaktan bakıyordum arada. Beni ekledi faceden. Kabul ettim. Yazmadı,yazmadım. Dondurdu zaten birkaç gün sonra ve 1-2 ay sonra tekrar açtı. O arkadaşlarının bana bulaşmaları, iğrenç şakaları devam ediyordu ve ben o salağı hala silmiyordum. Böyle geldi geçti zaman. Okulların kapanmasına bir hafta kala herkes rapor almışken facebookta o yine açıkken kardeşim ona ve başkalarına anlamsız "hjsdfhshk" gibi harfler yollamış. Gördüğümde ne yapacağımı şaşırdım hatta ağladım. Ve ondan özür diledim. Kardeşimin herkese yolladğını da söyledim. Oda önemli değil dedi. Ama bir hafta sonra okula karneleri almaya gittiğimizde arkadaşlarına mesajı gösterip benim ona yazıldığımı söylemiş. Ben çok kırıldım bu duruma. Çünkü ogün okulda benim yüzüme de bakmadı. Ve ben bunu arkadaşından öğrendiğimde onunla konnuştum. Hemde sert falan değil kibarca.. Basitçe bir hareket olduğunu kırıldığımı ona yazılack olsam bu şekilde yapmayacağımı söyledim. Saçma sapan cevaplar verdi. Sempatikliğinden yapmış..O öyle dedi diye öyle bir şey olacak değilmiş...Güvenmemek gerekiyormuş(arkadaşlarına).. Şu an hala arkadaşlar. Gayet mutlular..Olan bana oldu ben çok üzüldüm, üzülmeye devam ediyorum. Hatam nerede benim?