Nedir bu kızlardan çektiğimiz?

"Sevilme, beğenilme, takdir edilme, ilgi görme" gibi fıtri ihtiyaçlar modern hayat algısında sadece kadının ihtiyaçlarıymış gibi bir yanılgıya dönüştü.

Artık daha çok kadın, kadın-erkek arasındaki ilişkinin merkezinde kendisinin olması gerektiğine inanıyor. Ne demek istediğimi şöyle bir sahne gayet iyi açıklıyor: Kadın telefonda yarı ağlamaklı arkadaşıyla konuşmakta, kocasından dert yanmaktadır. Evlilik yıldönümlerinde kocası ona hediye almayı unutmuştur. Hatta evlilik yıldönümleri olduğunu da unutmuştur. Arkadaşı, "Peki sen ne aldın kocana?" diye sorar. Kadın şaşkın halde cevaplar: "Ben niye alacakmışım ki, hediyeyi erkek almalı."

Bir futbolcu oynarken de eşi için oynar. Golü atan futbolcunun aklına ilk gelen "karım gördü mü acaba" olur? Ya da attığım golü beğendi mi? Arabayı zor bir yere park eden bir erkek karısından bir iki çift övgü duymak ister. Adam o arabayı belki daha kolay park edecekken, o zor yere karısı için park etmiştir aslında. Onun gözüne girip bir anlık da olsa kahramanı olmak için. Ondan, "Maşallah, ne güzel park ettin" lafını duymak için. İşinde başarılı bir adım atan bir erkeğin ilk aklına gelen de sevdiği karısıdır. Ondan gelecek övgüler tüm övgülere bedeldir. Ondan gelmeyecek övgüyse tüm övgülerin üzerini örtebilir.

Arkadaş türk erkeği çok havalandırdı doğal olarak evrim geçirdi kızlarımız.

Başka bişe demiyorum