Babamdan ve ailemden gördüğüm takım mı yoksa kendimi yakın hissettiğim mi?

Babam fanatik Galatasaraylı, hep Galatasaraylı bir kızı olsun istemiş. Beni de doğduğumdan beri Galatasaray ruhuyla büyütmüştü. Beraber onlarca maça gittik, doğum günü hediyelerim bile hep formalar olurdu. Ama o zamanlar futbola ilgili değildim tabii, hiçbir şey bilmeden sırf öyle gördüğüm için Galatasaraylıydım. Futbolu takip etmeye başladığımdan beri Beşiktaş’a çok yakın hissediyorum kendimi, tarihi olsun taraftarı olsun, ambleminden tut renklerine kadar. Her ayrıntısına ayrı ait hissediyorum kendimi. Ama sevgilim, babam, annem hepsi Galatasaraylı; hepsiyle maçlara gidiyoruz hâlâ. Özellikle sevgilim, fanatiğin de fanatiği Galatasaraylıdır, tanıştığımızda da bende en sevdiği şeylerden biri Galatasaraylı olmamdı. Stadlarda sokaklarda onlarca anımız var. Onca anıyı bir kenara atıp bir anda takımımı bırakmak da istemiyorum. Ama kendimi nedense Galatasaray’a ait hissedemiyorum bir türlü. Biliyorum çok önemsiz bir mevzu gibi ama çevremdekiler için önemli ben de o yüzden düşünüyorum zaten :) Sizce ne yapmalı?

Babamdan ve ailemden gördüğüm takım mı yoksa kendimi yakın hissettiğim mi?
Cevapla