22 Nisan 2012 Galatasaray - Fenerbahçe Derbi Maçı

İlk kez bir maç yazısı yazıyorum ve o maç da hakkında yıllarca konuşulacak bir maç, 1-2 biten Galatasaray-Fenerbahçe derbisi. 22 Nisan 2012 tarihi artık Türkiye’de milyonlar için özel bir anlam ifade ediyor. Öyle bir derbi yaşandı ki ezeli rekabette hiç unutulmayacak, tarihin o tozlu sayfalarında şimdiden özel bir yer edinen derbiydi. Türk futbolunun içinde bulunduğu durum sebebiyle ortaya çıkan play off sonucunda şu günlerde tanıklık ettiğimiz Süper Final’e adı gibi yakışır süper bir maç oldu.

Herşey Fenerbahçe için güzel başladı. Trabzonspor maçında beklenilenin üzerinde gösterilen performans ve alınan galibiyet sonrası kazanılan moral Aykut Kocaman ve oyuncularına güven aşılamıştı. Bunu sahaya yansıtan Fenerbahçe, bir önceki Galatasaray maçında olduğu gibi yine kaleyi bulan ilk şutunda golü buldu.

Fenerbahçe’nin ayağa pas yapma alışkanlığı Daum’un ilk zamanında kazanılmış ve son yıllarda Fenerbahçe’nin derbilerde rakiplerine kurduğu üstünlüğün başlıca sebebi olmuştu. Bu sayede rakibinin oyununu önde pres yaparak bozup kendi oyununu kabul ettirme felsefesiyle oynayan Galatasaray maça istediği gibi başlayamamıştı. Fenerbahçe belki ileride etkili ve aktif olamadı ama maçın Türk Telekom Arena’da oynandığını düşünürsek bu başlangıç Aykut Kocaman’ın hanesine “+” olarak yazılabilir.

Golün şokunu atlaktıktan sonra maça daha fazla asılan ve Selçuk-Melo ikilisinin durgun başladıkları maçta sorumluluk almalarıyla hareketlenen Galatasaray, araya atılan toplar ile ilk yarının son 10 dakikası 3-4 gol pozisyonuna girdi ama golü bulamadı. Ancak kurduğu baskı 2. yarıda neler olabileceğinin işaretiydi.

2. yarı başlar başlamaz Necati’nin vuruşunu 2 hamlede kurtaran Volkan, ilk yarı da kurtardığı pozisyonlar ile beraber Fenerbahçe’nin sahada ki en iyi ismiydi ve bu performansı sadece takım arkadaşlarına değil, televizyon başında yavaş yavaş tırnaklarını yemeye başlayan Fenerbahçe’lilere de güven veriyordu. Peş peşe kaçan goller Fatih Terim’i değişiklik yapmaya itti ama oyuna giren Aydın Yılmaz tıpkı Necati ve Elmander gibi Engin Baytar’ın ortasında %100’lük gol pozisyonundan yararlanamayacaktı. Baskı arttıkça kaçan gol sayısı artıyor, hatta bir ara her dakikada bir Galatasaray gol kaçırıyordu.

Caner’in gereksiz yere arkası dönük Elmander’e yaptığı faul sonrası topun başına geçen Selçuk İnan bu yıl attığı birbirinden güzel frikik gollerine bir yenisini daha ekliyordu. Tribünler ve ekran başında rahatlayan milyonlarca sarı kırmızılı taraftar 2. golün geleceğinden de emin gibiydi. Tek dilekleri sadece o gece yanlarında pek olmayan şansın kendilerinden yana olmasıydı.

Alex ve Sow’un sakatlanması ile mecburi oyuncu değişkliğine giden Aykut Kocaman acaba o oyuncular sakatlanmasa etkisiz kalan takımdan o iki oyuncudan birini bile oyundan alırmıydı açıkçası merak etmiyor değilim. Maç başından beri şansı yaver giden Fenerbahçe’de oyuna sonradan giren 3 oyuncunun hazırladığı pozisyonda Stoch topu ağlara gönderdi ve sarı lacivertliler rahat bir nefes aldı. Aykut Kocaman’ın değişikleri işe yaramıştı.

Daha sonra baskısına devam etse de yine pozisyonlardan yararlanamayan Galatasaray sahadan mağlup ayrılıyor, Süper Final heyecanının devam etmesini dileyenleri (başta Lig TV ve T.F.F olmak üzere) sevindiriyordu.

Nedense bizden başka kimselerin pek ilgi göstermediği ama ne zaman konuşulmaya başlansa “Dünya’nın en büyük 3 derbisinden biri” diye yücelttiğimiz derbi maçımız yine geçen hafta sonu oynanan El Clasico ile benzerlikler göstererek bitti ve olağanüstü bir maça şahit olduk. Süper finalin devamının da bu şekilde izlemesi keyifli, olaysız maçlar ile geçmesi dileğiyle...
Ahmet Yener