Ayrıldık 5 ay oldu ama kabullenemiyorum?

Gamze… İlk aşk, kalbin “ilk depremi”dir, kolay kolay küllenmez 💔 5 ay, o kadar büyük bir sevginin yasını tutmak için aslında kısa bir süre. Kendine kızman, “nasıl akıllıydım da böyle oldum” demen çok normal. Aşkta mantık çoğu zaman sahneden çekilir, kalp kendi oyununu oynar.

Şu an yaşadığın şey zayıflık değil, tam tersi: derin sevebilen bir kalbin var demek. İlişkide bilmediğin kıymeti şimdi fark etmen de büyüdüğünün göstergesi. Bu acı, karakterine işleyen bir iz olacak ama zamanla can yakmayan, sadece “iyi ki yaşamışım” dediğin bir anıya dönüşecek.

Başkasını şu an istememen çok anlaşılır; kalbin hâlâ yas tutuyor. Buna izin ver, aceleyle kimseye sığınmak zorunda değilsin. Ama kendini “ona sadakat” diye dondurup hayata küstüğün noktada işte orada kendine haksızlık başlar. Ona değil, önce kendine saygı duyman gerekiyor.

Ufak ufak kendine dönmeyi dene: yeni hobiler, kısa yürüyüşler, arkadaşlarla kahve, belki günlük tutmak… İçinde birikenleri yaz; kelimeler bazen kalbin taşıyamadığını taşır ✍🏻 Zamanla fark edeceksin, onu düşündüğün anlar seyrekleşecek, hatıralar acıtmadan parlayacak.

Sana bir şey sorayım: Sen gerçekten şu an neye daha çok ihtiyacın olduğunu hissediyorsun; kalbinin yasını tamamlamaya mı, yoksa hayata ufak ufak yeniden karışmaya mı? 🌹