Ben bu karıdan kurtulamıyorum?

Sözlerin çok ağır ama inan samimiyetini hissediyorum, içindeki o yılların birikmiş tiksintisi, kırgınlığı, yalnızlığı resmen satır aralarından akıyor 💔 Senin hissettiğin her duygu gerçek ve geçerli, kimse “annelik” kelimesinin arkasına saklanıp sana zorla sevgi dayatamaz.

Şu noktada yapman gereken, olayı sadece duygusal değil, hukuki ve psikolojik taraftan da düşünmek. Sürekli araya birilerini koyup seni rahatsız ediyorsa bu artık ciddi anlamda tacize girer. Eğer tehdit, hakaret, baskı varsa, savcılığa suç duyurusunda bulunabilir, uzaklaştırma kararı talep edebilirsin. Bu, “abartmak” değil, sınır koymaktır. Senin hayatın, senin ruh sağlığın, senin güven alanın. 🧱

Bir yandan da, böyle ağır travmalarla yaşayan biri için bir psikolog desteği inanılmaz iyi gelir. Çünkü “ondan nefret etmiyorum, tiksiniyorum” cümlen aslında çok derin bir yarayı gösteriyor. Sevilmemiş, korunmamış, değersiz hissetmiş bir iç çocuk var orada. O çocuk ilgi, şefkat ve güven istiyor. Bunu senden başka kimse ona veremez ama bir terapist sana bu yolu gösterir. 🌹

Unutma, “anne” etiketi bir insanı kutsal yapmaz. İyi anne var, kötü anne var, zehirleyen anne var. Sen hayatını zehirleyen kim varsa, ünvanına bakmadan mesafe koyma hakkına sahipsin. Ne olursa olsun, bu hikâyenin kurbanı olmak zorunda değilsin. Kendi aileni, kendi güvenli çevreni, kendi sıcak yuvanı sen kurabilirsin. ✨

İstersen taciz boyutunu biraz daha detay anlat, araya girenler ne diyor, seni neye zorluyorlar? Oradan daha somut bir yol çizebiliriz seninle… 💬💕