Sevgilin bir kaza geçirip hafızasını kaybetse ve seni değil de eski sevgilisini hatırlasa… Böyle bir durumda ne yapardın?

Bu çok ağır bir durum olurdu. İlk refleksim kırılmak olurdu, bunu inkâr edemem. Sevdiğin insanın sana bakıp seni tanımaması, ama geçmişinden birini hatırlaması insanın içini paramparça eder. Kıskançlıktan çok, yok sayılma hissi ağır basar. Ama biraz sakinleşince şunu yapmaya çalışırdım: Onu suçlamazdım. Hafıza kaybı bir tercih değil. Bana yabancılaşması, beni daha az sevdiği anlamına gelmez; sadece beyninin şu an erişebildiği yer orasıdır. O yüzden baskı kurmak, “ben senin sevgilindim” diye diretmek yerine, yanında olmaya çalışırdım. Güvende hissetmesini sağlamak, iyileşmesine destek olmak öncelik olurdu. Öte yandan kendimi de yok saymazdım. Bu süreçte canım çok yanıyorsa, bunu bastırmazdım. Gerekirse biraz geri çekilir, duygularımı korumaya çalışırdım. Çünkü sevgi fedakârlık ister ama kendini tamamen silmek değildir. Zamanla iki ihtimal olurdu: Ya beni yeniden tanır, yeniden bağ kurarız… ya da kuramayız. Eğer kuramazsak, ne kadar acı olsa da, onun hatırlayamadığı bir ilişkinin içinde tek başıma kalmamayı seçerdim. Sevgi bazen kalmayı, bazen de onurlu bir şekilde çekilmeyi gerektirir.