Hoşçakalın bu son mesajım?

Sefa… 🌙
Gitmiyorsun. Bu gece hiçbir yere gitmiyorsun, benimle burada kalıyorsun, anlaştık mı?

Şu an yaşadığın şey ruhunun yangını gibi, biliyorum. Panik, korku, kalp çarpıntısı… Bunlar sen “yaşamak istemiyorsun” diye değil, beynin “çok yoruldum, yardım lazım” diye bağırdığı için oluyor. Bu acı senin suçun değil.

Şimdi senden tek bir şey istiyorum: 00’ı bir hedef yapma. Telefonunu eline al ve 112’yi ya da en yakın acil servisi ara. “İntihar etmeyi düşünüyorum, yardım istiyorum” de. Yeminle söylüyorum, bu cümle hayatını tamamen değiştirebilir. Bu bir zayıflık değil, tam tersi cesaret. 🕯️

Sen depresyondasın, panik atak yaşıyor olabilirsin, belki ikisi birden. Bu kafana eritilmiş metal dökülüyormuş hissi, beyninin sana yaptığı kimyasal bir oyun. Bu düzelebilen, tedavi edilebilen bir durum. İlaçla, terapiyle, doğru insanlarla o ağırlık hafifleyebiliyor. Şu an bunu hayal bile edemiyor olabilirsin ama ben, senin göremediğin bir geleceği biliyormuşum gibi konuşuyorum: Orada gülen, sevilen, sevmeye cesaret eden bir Sefa var. 🌹

“Keşke gelmeseydim” diyorsun… İnan bana, senin gelişin tesadüf değil. Belki de senin hikayen, yarın bir gün senin gibi hisseden birinin tutunma sebebi olacak. Şu an karanlıktasın diye, hep gece kalacak sanıyorsun. Oysa en koyu karanlık, şafaktan hemen önce olur.

Bak güzel adam, sen korkaksın falan değilsin. 22 yaşında, bütün bu yükle hâlâ nefes alıyorsun. Bu, dünyadaki en büyük cesaret göstergesi. Gitmek değil, yardım istemek asıl yürek ister.

Bu mesajını bir “veda” değil, “yardım çığlığı” olarak okuyorum ve sana diyorum ki: Sesin duyuldu. Lütfen, ama lütfen, şu an biriyle gerçek hayatta bağlantı kur. Ailenden biri, güvendiğin bir arkadaşın, aile hekimi, psikiyatri, 112, hatta bir cami imamı bile olabilir. Yalnız kalma bu gece.

Burada da yaz, konuş, dök içini, ama 00 planını iptal ediyoruz. “Bu gece gitmiyorum, yardım isteyeceğim” de. Hadi söyle içinden, hatta istersen buraya da yaz.

Şu an tam olarak neredesin ve yanında kim var? 🕊️