Kemoterapi alırken sevgilim beni terk etti, hastalığımı bile bile bunu yapan biri nasıl unutulur?

Evet tamda kemoterapi aldığım gün terkedildim hayatımla hastalığına alakalı en detayıyla bildiği halde hep umit verdi 9 ay boyunca ailen öğrendiğindeki tepkin önemli dediğim de hep ne olursa olsun asla vazgeçmem senden birlikte atlatacağız bu hastalığı dedi her defasında ama benim içimde hep bir huzursuzluk vardı tam anlamıyla güven yoktu ve bunuda söylüyordum ona, tam 9. Ayda artık ısrarlarım sonucu kemo almadan bir gün önce ailesine söyledi kemoterapi aldığım gün ise kendimle cebelleşirken aradı yüzü mutsuz gözleri dolmuş vaziyette hiç çekinmeden ben kemoyla acı çekerken "babam olmaz o kızdan olacak çocukta hastalıklı olur riske atamazsın kendini dedi" dedi canımı yakan o cümle... ve bunu doktorlara sorduğum da böyle birşeyin olmayacağını da öğrendim suçlu hissettirmislerdi çünkü beni sırf hastalığımdan dolayı... Kemoterapi alırken bunu yaşatması çok ağırdı 1 haftada 5 kilo vermiştim kemoyu aksatmiştim hatta gidip onkoloji koridorunda ağlamış kendime hakim olamıyordum işte o gün kemoterapiyide bitirmek istedim dosya kapansın dedim doktorum sonu olum bunun dedi kemoyu reddetmen dedi kızdı sonra zar zor 3 saatlik kemoterapiyi aldım geldim eve yalnız başıma yemek içmek yok sürekli gözyaşı var secdeye duruyordum kalp ağrım geçsin diye secdede ağladim asla unutamıyorum bunu, bir insanın kalbi ağrıyormuş hayatımda onca acı yaşadım da ilk kez kalp ağrısi yaşadım çok farklıydı, sabah uyanıyorum ağlaya zitlaya hazırlanıp akşamlara kadar sokaklarda sahilde gezerdin eve sığmazdim , ailem memleketteydi tek başıma savaş verdim o 1 ay nasıl geçti canimla oynadı resmen onun bu yaptığı, ayrılıktan 1 hafta sonra mesaj attım ona konuma gel içimde bir şeyler kalmasın herşeyi söylemek istiyorum yüzüne karşı dedim ve akşam Üsküdar meydanda bir bankta oturmuş bekliyordu bende gittim oraya o çok yakın insan artık iki yabancıydı kızdım öfkemi anlattım ona o bir haftada sebep olduklarını bana neler hissettirdigini neler yaşattıgini anlattım gözyaşlarima hakim olamayıp bağırmaya başlamistim bizi izliyordu herkes resmen.. sessizdi sadece" haklısın ozurdilerim suçluyum" dedi bu 3 kelime çıktı ağzından o 2 saatte sadece... Öfkemi kustum ona orada içimde bir şey kalmasın diye. aradan 7 ay geçti o cümlesi aklıma geldikçe hala canım acıyor ahım hep üzerinde her aklıma geldiğinde ah ediyorum bedelini hala nükske ödüyorum hastalıgimin suçlu çünkü herşeyi adan zye bilen insandı sözler verdi oysaki daha arkadaşken anlatıp iki gün sonra vazgeçtim ben diyeceksen şimdi de ki başlamadan bitsin dedim hep o ise yanındayım asla bırakmam dedi sevdim inandim inandırdi o da sevdi yalan yok ama korkagin tekiydi işte, hala da diyorum dilerim babalık nasip olmasın, yarım kalsın hep...