Neden herkes hâlâ 14 Şubat derdinde?

Ülkenin durumu kötü ama hayat devam ediyor.
Milli yas sona erdi ve artık psikolojimizi toplayabilmek için deprem felaketini düşünmeyi azaltmamız gerekiyor.
Şahsen, ilk 5 gün televizyon başından kalkmadan haberleri takip ettim. Ne yedim, ne içtim, ne uyudum. Hatta bunları yapabilme şansım olduğu, evim sıcak olduğu için utandım. Ya burada da deprem olursa, naparız diyerek kendimi kötü şeyler düşünmeye zorladım. O kadar korktum ki 3 gün duşa giremedim ya deprem olurda çıplak yakalanırsam diye. Ama 6. Gün arkadaşım geldi ve haberleri açmadık, sadece sohbet ettik. Dedikodu yaptık, depremden hiç bahsetmedik ve gülüp eğlendik. Sonra arkadaşım gitti ve 2 gün boyunca ülke bu haldeyken güldüğüm için insanlığımdan utandım.
Gereken yardımları yaptık, elimizden gelen neyse verdik. Duamızı ettik, milli yas varken uckur peşinde gezmedik. Elhamdülillah kalbimizde, beynimizde fesatlık hiç olmadı. Orada yaşayan hiç bir yakınımız yok. Yakınımızın bir yakını bile yok.
Buna rağmen empati yaptık, insan gibi yas tuttuk. Oradakiler kendi akrabasının cesedinden altınını çalmaya çalışırken biz yas tuttuk.
Yine arada haberlere bakacağım, son durumu takip edeceğim. Ama durmadan izleyip kendimi karanlığa sürüklemeyeceğim. Sürekli sağ kalanlar için dua edeceğim. Elimden gelebilecek bir şey olursa, yardım edeceğim. Ama artık toparlanma vakti.

Bende tarih kavramı gerçekten kalmadı. Bugün 14 Şubatmış en azından sevgilisine alacak hediyenin parasını bağışlasa ya da bir çocuğa mont ayakkabı ya da oyuncak alsa ne kadar güzel olur