Kafayı tansiyona takmak istemiyorum?

Panik atak hastaları, hastalık hastasıdır bilirsin. Elinin üstündeki kaşıntıdan cilt kanseri olduğu sonucuna bile varırsın. Bunun bilincinde olduğun sürece;
'Başladım yine saçma sapan senaryolara...'
de ve gülüp geç. Panik atak bir dilencidir; kapıyı çalar, açmazsan geldiği gibi gider. Hiçbir şeyin yok aslında. Bunu sen de çok iyi biliyorsun. ;)

Bu biraz da, kendini sürekli dinlemenle alakalı. İnsan kendisini ne zaman dinler? Herhangi bir uğraşı olmadığında ya da yalnız kaldığında. Belki de değiştirmen gereken şey tam olarak budur.

Seni rahatlatıcı bir cümle kurayım o halde;
'En fazla ölürsün...'
Ölüm de hayatın bir parçası. Hatta rüyadan uyanış. Bunu kabullendiğin anda kendinle olan savaşın bitecektir. Kalp, beyin ya da başka bir şey. Ne olursa olsun günün birinde zaten yollarımızı tamamen ayıracağız. Bu yüzden korkuların yersiz. Benim de eskiden bu tarz saplantılarım vardı. Ta ki bir kriz anında;
'Aman be yeter! Her gün ölmektense şimdi öleyim ulan!'
deyip kendimi serbest bıraktım ve ne oldu biliyor musun? Ölmedim. Vücut sandığımızdan daha kuvvetli, daha donanımlı ve daha sistematik. Bu yüzden bırak o kendi işini halletsin. Sen sadece yaşamana bak ve hayatının en güzel zamanlarını bu tarz saplantılarla heba etme.

Bu yüzden bir kerecik bile olsa bununla yüzleş. Farzet ki 'sence' ölüyorsun. Gözlerini yum ve yatağa sırt üstü uzan. Kendi kendine gerekirse;
'Elveda hayat...'
de ve gözlerin kapalı şekilde beklemeye devam et. Ne mi olacak? 5 dakika sonra kalkıp elini yüzünü yıkayacaksın. Ayrıca son bir tavsiye daha vereyim. Öyle anlarda lavaboya git; yüzünü, bileklerini ve enseni yıka. Ardından ıslak bir biçimde aynada gözlerinin içine bak. Sadece kendini izle. Emin ol yatışacaksın. Tecrübe edilmiştir.

Yardımcı oldu mu bari?

Yardımcı olabildiysem ne mutlu :)

Ne güzel :)

media.giphy.com/media/12olBDpsJhoASI/giphy.gif