Evre 4 yumurtalık kanseri teşhisi sonrası hissizleşmek normal mi, bu şok olabilir mi?

39 yaşındayım. Yıllar önce ruhen bitmiş, sadece kağıt üzerinde ve aynı çatının altında mecburen sürüklenen, sevgisiz bir evliliğin içindeyim. Hayatım zaten koca bir boşluktaydı ama asıl bombayı bu sabah kucağıma bıraktılar. Haftalardır geçmeyen karın ağrısı, hazımsızlık ve şişkinlik şikayetiyle gittiğim hastaneden bugün Evre 4 over (yumurtalık) kanseri olduğumu öğrenerek çıktım.

Doktor odasına girdiğimde yüzündeki o acıyan, ağır ifadeyi gördüğüm an bir şeylerin ters gittiğini anlamıştım. Karaciğerime ve karın zarıma kadar yayılmış. Doktorum hiçbir şeyi saklamadı, çok net ve maalesef çok umutsuz konuştu. "Ameliyat şansını maalesef çoktan kaybetmişiz, tablo beklediğimizden çok daha ağır. Hemen çok agresif bir kemoterapi protokolüne başlamamız şart, kaybedecek bir günümüz bile yok," dedi. Acil yatışımı verdi. Sadece bu hafta sonu için bana müsaade etti. "Git, sevdiklerini gör, vedalaşman gerekenlerle vedalaş. Bir de saçlarını kendi isteğinle kısacık kestir, çünkü vereceğimiz ilaçlar çok ağır, hepsini hızla dökecek. Pazartesi sabahı eşyalarınla birlikte buradasın," dedi.

Sorun şu ki... Odadan çıktığımdan beri hiçbir şey hissetmiyorum.

Hastanenin kapısından çıktım; güneşe baktım, korna çalan arabalara, simitçiye, telaşla yürüyen insanlara baktım. Benim muhtemelen çok az zamanım kaldı, bedenim içeriden çürümüş ama içimde ne bir korku var, ne hüzün, ne de bir damla hayal kırıklığı. Gözümden tek bir damla yaş akmadı. Eve geldim, kocam olacak adama henüz söylemedim bile, söylesem ne tepki verecek onu bile umursamıyorum.

İçimde sadece devasa bir boşluk, derin bir uyuşma hali var. Sanki doktor o sözleri bana değil de üçüncü bir kişiye söylemiş, ben de bir film sahnesini kenardan izlemişim gibi. Ne öfke duyuyorum, ne de "neden ben" diye isyan ediyorum. Zaten bitik olan hayatımın, fiziksel olarak da bitişini onaylamışlar gibi tuhaf bir kabulleniş içindeyim.

Bu yaşadığım şey tıptaki adıyla şok evresi mi? Beynim gerçeği mi reddediyor? Ölümcül bir hastalıkla yüzleşip de benim gibi tamamen hissizleşen, sadece boş duvara bakarak sessizce oturan oldu mu aranızda? Bu uyuşma hali ne zaman kırılacak ve o beklenen korku dalgası bana ne zaman çarpacak? Acı çekmediğim ve ağlayamadığım için kendimi insanlıktan çıkmış gibi hissediyorum. Lütfen biri bana delirmediğimi söylesin.