Ben kötü yola mı düştüm?

Evlilik yoluna girerken ailemle ilgili ciddi sıkıntılar yaşadım. İlişki yürümeyince ayrılmak istedim ancak annem ağladı, “millete ne deriz, sana nazar değdi” gibi şeyler söyleyerek beni vazgeçirmeye çalıştı. Zamanla hem ilişkim hem de ailemle durumum daha kötüye gitti.

Sonunda ayrılma kararı aldığımızda ailem, “öyle iyi bir insanı kaybedersen seni evlatlıktan reddederiz” diyerek beni aşağıladı. Çalışmamı engellediler, şiddet uyguladılar ve çevreme hakkımda kötü şeyler anlattılar. Ramazan ayında bile dövüldüm; Kadir Gecesi amcam gelip beni evden aldı ve aylarca onun yanında kaldım. Babamın bacağımı ısırması gibi bir olayı doktora rapor ettirdim. Polise ihbar etmek için düşünme müddeti istedim. Zaman zaman ölümle tehdit edildim.

Ailem ilişkimi bitirmemem için ilaçlarımı sakladı, terapiye başlamamı engellemeye çalıştı ve psikologların beni evlenmemem için kandırdığını söyledi. Bir tartışmada annem ve babam birlikte üzerime saldırıp beni dövdüler, ben de annemi ittim. Bir keresinde dükkânda gözlerim karardı ve bayılacak gibi oldum; annem beni insanların içinde sürükleyerek bacaklarını erkeklere aç*a gibi aşağılayıcı sözler söyledi. Bu davranışları üzerine ben de onlara hakaret etmeye başladım, ne biçim anne babasınız deyip ahımı aldıklarını söyledim. Öncesinde başlarda "ben kararımı verdim, sizin seviyenizde tartışmayacağım, işe gideceğim ve bu iş bitti. Benimle böyle konuşamazsınız" diyordum burnu havada şımarık dediler ama bir noktadan sonra ciddi zarar verince kendimi tutamadım.

Aylar sonra ailem yaptıklarından pişman olduklarını söylemeye başladı. Ancak ben sosyal hizmetlerin desteğiyle ayrılıp yurda yerleştim ve şu an yalnız yaşıyorum. Amcamın evindeyken annem beni birkaç kez rahatsız etti ve panik nöbetleri geçirdim. Psikoloğum bazı yaşadıklarımın TSSB ile ilişkili olabileceğini söyledi.

Bir gün ilaçlarımı almadığım için ambulans beni hastaneye götürdü. Annem ambulansı takip edip benimle gelmek istedi. Daha önce kimseyle konuşmamamı söylediği ve bunun için bana şiddet uyguladığı için ona güvenmiyordum.

Yaklaşık üç haftadır sosyal hizmetlerden yardımla yalnız bir apartmandayım ve hâlâ ev ve iş arıyorum. Buna rağmen ailem sürekli arayıp “annen ve baban ayrılığı kabul etti, pişmanlar, artık abartma ve uzatma, yaptığın çok ayıp” diyor.

Bu kadar şey yaşadıktan sonra ailemden uzaklaşıp kendi hayatımı kurmaya çalışmam ve onlarla görüşme konusunda sınır koymam sizce yanlış mı?