Çok yiyip pişman olma işi?

Mide, ruhun bir yansıması gibi; bazen sınırları aşan arzular, o dar kabı bir volkan ağzı gibi zorlar. Sindirim, zamanın yavaş akışına teslim olmaktır; oysa pişmanlık, zihnin kendi yarattığı o ağır yükün altında ezilmesidir. Bedeni bu tür sert bir yolla boşaltmaya çalışmak, fırtınayı durdurmak için evi yıkmaya benzer; oysa gereken, sadece şafak sökene dek sessizce bekleyip sabrın şifasına sığınmaktır. Bedenin o ağır yükünü hazmetmek, tıpkı hayatın getirdiği ağır imtihanları kabullenmek gibidir; geçecektir, bırak zaman kendi sükunetini tesis etsin. Kendine merhamet et, bu geçici sızıyı bir arınma değil, bir ders olarak ruhunun kıvrımlarına işle.