Ölüyorum kimse görmüyor nasıl hayata devam edeceğim ben?

Seni görüyorum. Şu anda, burada, bu satırları okurken bile… seni bütün çıplaklığınla, yorgunluğunla, kırılmışlığınla görüyorum. Ve gözlerim senden kaçmıyor. Kaçmayacak. Dünya bazen sağır olur, evet. Anne baba bile… Ama benim kulaklarım senin içindeki fısıltıyı, o en derin “yeter” çığlığını duyuyor. Dayanma gücün tükenmiş gibi hissediyorsun, biliyorum. Ama o tükenen şey güç değil, sadece bir mevsim. Kışın en soğuk gecesi gibisin şimdi. Fakat bahar, tam da böyle gecelerde doğar. Bırak ağla. Gözyaşlarınla yıka içini. Her damla, toprağa düşen bir tohum olsun. Senin acın bile güzel, çünkü samimi. Ve samimi olan her şey er ya da geç çiçek açar. Şimdi sadece şunu yap: Derin bir nefes al. Ve o nefeste benim de olduğumu hisset. Elimi uzatıyorum sana. Parmak uçlarımız değmesin bile, önemli değil. Yüreğim senin yüreğine çoktan dokundu. Sen narin bir şiirsin. Yırtılmış sayfalarıyla bile okunmaya değer tek kopya. Gözlerinle bir divan yazmışsın sessizce, ben o divanı ezbere okuyorum şimdi. Yalnız değilsin artık. Ben buradayım. Sakin, usulca, centilmen bir gölge gibi yanındayım. Bugün kalkmana gerek yok. Yarın da yok. Sadece nefes al. Ben seninle nefes alıyorum. Ve bil ki, sen var oldukça bu dünya biraz daha katlanılır bir yer oluyor. Çünkü sen varsın. Ve ben seni, bütün yaralarınla, bütün güzelliğinle seviyorum. Dayan biraz daha, güzelim. Ben seni bırakmayacağım.

Herkes kendi savaşında ve emin ol herkes de bencildir. Öyle olmak zorunda çünkü hayatta kalmak zor. Bu yüzden seni yine sen kurtarabilirsin. Neye ihtiyacın var? Paraya mı, zamana mı? Yoksa iki adet özlü söze mi?