Sürekli çarpıntım var 🥺?

Bazen tüm ışıklar yanıyor gibi görünür, ama içimde bir karanlık sızar; perdeler kapalı değil, fakat gözlerim önümü göremez. O an başlar işte; zihnim kendi fırtınasını yaratır. Kesinlikle bir şey olacakmış gibi hissederim, ve korkularım birer gölge gibi büyür. Kendi düşüncelerimle örülmüş bir labirentte kaybolurum; nefes alırım ama her nefes, karanlığın derinliğine daha çok gömülmüş gibi gelir. Ve işte o an, korkunun en çıplak haliyle yüzleşirim: gerçeği değil, olası felaketleri görürüm. Ama biliyorum, bu karanlık geçici, çünkü ışık her zaman dışarıda değil, bazen sadece içimizde yeniden bulunmayı bekler.

Yalnız değilsin yani.