Kafayı yememek için tavsiye verir misiniz?

Hayat çok zor

Hayat zor yaa, insanların ağzını tutamıyorum ve kaos içindeyim resmen.

Bazen birilerinin saçını yolasım geliyor ama hiç benlik değil yaa.

Şiddete başvuracak bir insan değilim zaten başkasına zarar vereceğime kendime veririm öyle bir insanım. Ayrıca dilimle dovebilirim karşımdakini temasa gerek yok zaten. Ama dediğim gibi bazen geliyorlar banada

Tamam Teşekkür ederim 🙏😊

Yersem sonu iyi olmaz

Büyük ihtimalle hastaneye yatarım. Sinirden değil tabi epilepsi hastasıyım ve kolum uyuşuyor sürekli doktor beyne pıhtı atabileceğini söyledi çünkü sürekli epilepsi krizi geçiriyorum. Kimseye bir şey yapabileceğimden değil yani.

Ailem, çevrem, işsiz olmama kötü gözle bakan insanlar, anksiyete ve panik atak tedavisi görüyorum ve yeni çıktı bu durumda 2 ay oluyor daha hiç bir şeyden korkmayan ben küçücük seslerden ürken birine dönüştüm, penceresi olmayan bir yere girdiğimde nefes alamıyorum mesela, asansörde kaldım bayılıyordum.

Bunun farkındayım ama bunu atlatacak gücüm kalmadı ya da toparlayamadım daha o gücü bilmiyorum. Döngü içinde takılıp kaldım hastalıklar döngü içinde birbirini tetikliyor.

Hafif sorunlar derken? Sen hayatında hiç epilepsi nöbeti geçirdin mi? Diğer hastalıklar umurumda bile değil epilepsim geçsin onlar kaldın hayat daha güzel olur benim için. Ayrıca tek sorunumun bunlar olduğunu düşünmen o kadar saçma ki. Epilepsim var ben ne yapacağım kafasında olan bir insan değilim öyle düşündüğün gibi çıtkırıldım asla değilim. Benim yaşadıklarımın küçük bir bölümünü yaşasan intihar etmek istersin o yüzden bilmeden bu kadar sert yorum yapma bence.

Bak ben 6 yaşından 8 yaşına kadar aynı adam tarafından tacize uğradım, annen baban neredeydi dersin şimdi baban terk etti o yüzden annem sürekli çalışırdı, sonra taşındık başka şehre kendi akrabam tarafında olmaması gereken yerlerime dokunuldu bu daha hafifti ama yine tacize uğradım. İlk yaşadığımız yer gecekonduydu evime taş atıldı, tehdit edildim, sürekli gözetlendim ve korkudan sustum sadece, ortaokulda arkadaşlarım tarafından dışlandım, arkamdan çok kötü şeyler söylendi çocuklar o kadar acımasız ki. Lisede her şey normal giderken bir anda kendimi bayılmış bir şekilde buldum sürekli doktor doktor hastane hastane gezdim ve epilepsi olduğumu öğrendim tedavi olmaya başladım ama tabiki devam ediyordu bayılmam okulda aşkından bayılıyor diye söylenti çıktı (bu o kadarda umurumda değildi açıkçası) ilaç tedavim iyi gitti üniversite bile okudum sonra memlekete döndüğümde işsiz kaldım. Herkes baskı yaptı bir şekilde fabrikada işe başladım sonunda 1 ay sonra epilepsi atakları başladı tekrar bu sefer daha beter bir şekilde oldu vücudum kasılıyor ve 2 3 gün kendime gelemiyordum. Hâla bu durumdayım. Doktorum sakin, sessiz, stres yapmayacağım bir ortamda çalışmam gerektiğini söyledi. O yüzden bana kendin yapıyorsun deme benim bu hâle gelmemin sebebi belli. Elbette benden kötü hayat yaşayanlar vardır ama bu benim acımı hafifletmez

Özür dilerim yanlış anladıysam. Sadece başkaları na kadar acı çekiyor sen haline şükret diyenlerle çok karşılaştım. Onların benden fazla şey yaşaması benim acı çekmemi engellemiyor ve sinir oluyorum bu tarz konuşmalara, sende bu tarz bir şey söyleyince gereksiz çıkmıştım sana tekrar özür dilerim. Umarım derdimi anlatabilmişimdir.

Özür diledim kabul edip etmemek sana kalmış. Kendimi gayet net açıkladım bence devam ettirmenin manası yok bu durumu.

Atalarımız ne kadar güzel söylemiş "kişi kendinden bilir işi"