Psikolojimin ciddi anlamda bozuk olduğunu düşünüyorum. kendim hakkında bahsetmek istiyorum okuyup değerlendirir misiniz?

Kim olduğumu bilmiyorum.
Dört duvar arasında kendime yabancıyım. Kimliğim yok, neşem yok, bu dün gelişmedi, hep böyleydi. Aynada ki suretim bana ait değil sanki bir başkasına ait. Ben bu dünyada kendi içimde kendime bir yer bulamadım. Tek başınalık, yalnızlık.. genelde insanlar hayata karşı savaşır ben ise kendimle savaş halindeyim. İnsanı düşünceleri delirtirmiş ve ben sanırım delirdim. Düzeltmek istediğim her şey bir bir ellerimden kayıp gidiyor; işim, ilişkim, benliğim kısacası her şey.
Yüzüme bir mutluluk maskesi takındım, gören herkes bir sorunumun olmadığını, mutlu olduğumu varsayıyor. Riyakar biri oldum çıktım. Çoğuna göre bencil, soğuk ve ketumum. Son 2 yılda ne oldu peki; işimden oldum, aşık oldum aldatıldım. tam evet hayatımı düzene soktum dedim yere kapaklandım. Boşluk içinde daha da boşluğa düştüm. Geçen sene terapiye başladım daha ilk terapide dr majör depresyon tanısını yapıştırdı üstüme. Derine inmeden, beni dinlemeden bu kadar kolay bir şekilde tanı koyması bana göre yanlış. Terapinin 3. Haftasında anlaşılmadığımı farkedip terapiyi bıraktım. Sanırım çözümsüz bir hastalığım var dedim köşeme çekildim, yok olmayı bekledim. Öyle beklemekle de ölünmüyor en fazla tip1 diyabet hastalığına yakalanıyorsun. Öyle vazgeçmişim ki kendimden, Günde 5 kere İnsülin vurmak bile koymadı bana. Özete geçmem gerekiyor artık; boşluk, çaresizlik, kaybolmuşluk, bitmişlik. Kısacası üstümde taşıdığım yük bu.