İçimi dökmek istedim, saçma sapan cevaplar vermeyin lüften, nasıl başa çıkablirim?

21 yaşındayım ve kendimi çok ezik, başarısız görüyorum. Yetersiz hissediyorum. Ayrıca sağlık problemim var ve sürekli hastaneye yatıyorum. Bu da benim çok zoruma gidiyor. Yaşıtlarım gezip tozarken, ben merdiven çıkarken bile çok zorlanıyorum. Bu yüzden okul dışında dışarı çıkmıyorum.

Bir de baba faktörü var. Kilo almamı istiyor ama o "kilo al" dedikçe strese giriyorum ve yemek yemekten midem bulanıyor artık. Üstelik geliri yüksek olmasına rağmen kıyafet almama izin vermiyor. Ben de kuzenlerimin ve yengemin kıyafetlerini giyiyorum. Bu da benim çok zoruma gidiyor. Yaşıtlarım her gün farklı şeyler giyerken, ben sürekli aynı şeyleri giymek zorunda kalıyorum. Kıyafet almak istiyorum ama sürekli "Ne gerek var, para harcamaya yer arıyorsun" diyor. Oysa ben harçlık bile istemiyorum. Üzüldüğümü, hevesimin geçtiğini görünce al diyor; çünkü artık...

Çalışıp kendim almak istiyorum ama sürekli hastaneye yattığım için düzenli bir şekilde çalışamıyorum. Kuzenlerim uzaktan markalı şeyler giyiyor ve ben istemsizce kendimle kıyaslıyorum. Sadece onlarla da değil, tanımadığım insanlarla bile... Bu yüzden özgüvenim sıfır. Elimde değil. Sağlığım yüzünden neredeyse her gün gizlice ağlıyorum. Yine tedavim olmadı, yine yanlış tanı aldım. Bu yaşadığım kaçıncı hayal kırıklığı...

İnsan kaynakları okuyorum ama insanlarla neredeyse konuşamayacak kadar özgüvensizim. Hastalığım yüzünden hiç âşık olamadım. Ben hiç aşkı tatmadım. Sadece hayallerimde canlandırdım, o da sanki sağlıklı biriymişim gibi, hiç hastalığım yokmuş gibi... O yüzden sağlıklı insanları bile kıskanır hâle geldim, bu yüzden sağlığınızın kıymetini bilin.