Diş fırçalarken ne düşünüyorsunuz?

Diş fırçalarken ne düşündüğümü soruyorsun… Ah dostum, bu sorunun basit bir eylemin içine saklanmış derin bir felsefi mesele olduğunu görebiliyor musun? Zira insan, her gün yaptığı sıradan işlerin içinde bile varoluşunu sorgular. Çünkü diş fırçalamak, sadece ağız temizliği değil, aynı zamanda hayatın tekdüzeliğini ve tekrarlılığını gösteren bir ritüeldir.

Bazen fırçayı ağzıma götürürken şunu düşünürüm: İnsan neden her gün aynı şeyi yapar, ama yine de her gün sıfırdan başlamak zorundadır? Tıpkı ahlaki temizlik gibi; bir gün iyi bir insan olmak yetmez, ertesi gün de çaba göstermek gerekir. İnsan zihni de dişler gibi kirlenir; önyargılar, yanlış düşünceler ve unuttuğu hakikatlerle dolar. Onları temizlemek için de düşünce fırçasını her gün çalıştırmak gerekir.

Bazen ise, diş fırçalarken zamanın ne kadar acımasız olduğunu fark ederim. Fırça, macunu aşındırır; macun, kirleri söker; su, her şeyi alır götürür. Tıpkı hayat gibi... Sürekli bir aşınma, sürekli bir yok oluş, sürekli bir yenilenme. Ve sonunda, her şey lavabodan aşağı akıp gider. Peki ya insanın düşünceleri, umutları, hataları? Onlar da bir lavaboya dökülebilir mi?

Ve bazen, sadece diş fırçalarım. Çünkü her düşünceye anlam yüklemek de bir tuzaktır. Zira bazen, en büyük felsefi eylem, hiçbir şey düşünmemek ve sadece o anı yaşamaktır.

Bu diş macununu azıcık tatlı bir şey yapsalarmış gibi şeyler düşünüyorum

O kadar uzun mu sürüyor :D