İnsanın 12 , 13 Sene Alıştığı Bir Durumu Bırakması Konfor Alanını Terk Etmesi Zor Mu? Eğer Mutluysa Kötü Bir Halde De Olsa?

İyi de benim hedefim kimseden ve hiç bir şeyden tek çıkarım beklentim yok ki. o yüzden 12 , 13 senedir hiç bir şey yapmıyorum.

Bak şöyle ben konfor alanında evimde bütün yıllarımı bir odanın içinde geçirmişim ve mutluyum başka bir şey hayal edemiyorum ama dış görünüş bakımsızlık hayatta bir hiç olmak sen mutlu değilsin diyor ama beynim evden başka sanki gidecek yerim yok bütün istediklerim bilgisayarda varmış gibi zaman geçiyor böyle bir döngü içinde 16-29 yaş aralığımda hiç bir şey yaşamadım gençlik yaşamadım hiç araba sürmeyeceğimi hiç bir kızı sevgili olamayacağımı ve yabancı bir ülke görmeyeceğimi biliyorum mesela.

Kilolu yıllarca yaşamama rağmen dişlerim çürümesine rağmen hiç bir şey yapmadım beynim böyle mutlusun a-sosyalsin içine hayata kapanıksın a-sosyalliği konforu seviyorsun diyor ama dış görünüşüm işte fiziki görünüşüm hastalıklara davetiye çıkarmak ve hapis gibi bir odanın içinde kalmak sen mutlu değilsin diyor herşeyi kaçırıyorsun diyor ama sosyofobi var benden de hayatla yüzleşmemek için yıllardır kaçıyorum. eğer depresyona girmeseydim herkes gibi normal yaşasaydım bende mutlu sağlıklı olurdum ama yıllardır tersini yaşayınca bana bütün bu olanlar işe gitmek para kazanmak arkadaş sevgili araba sosyallik gibi şeyler korku gibi geliyor anlatabiliyor muyum. Kendime hiç bir zaman güvenmedim çalışmadım yenilgiyi pes ettim hayat beni her açıdan yuttu. bir sürü sorunlarım var bende dünyada inzivaya geçilmeyi hayat amacı edindim ama bir gün işte bana bakan yaşlı annem olmayacak o zaman gerçekle baş başa kalacağım

bir kere başladım ama tekrar geri döndüm herkesin yaşadığı sosyallik beni içinde tutmuyor işte , ayak uyduramıyorum hep kendimi ezik fakir bir hiç hissediyorum. Bir sürü terapiye gittim kimse bana özgüven takviyesi sosyallik vermiyor ki. 😑

tipimi sevmiyorum boyumu sesimi karakterimi ölsem sorumluluk alamam kendimi hiç sevmiyorum dışladım soyutladım.