Ateist insanların psikolojisi bozuk olur diyorlar psikologum diyen ama ateistim de diyen biri insanların psikolojisini bozar mi?

Sebep? Olmadıklarını söyledikleri Tanrının olmadıklarını söyledikleri dine inandıklarını falan mı sanıyorsunuz? Bende ateist değilim ama agnostiğim ve kafam süper rahat, benden rahatı gevşektir yani o derece. Olmadığına emin olduğum bir Tanrının gerçek olmayan dininin gerçek olmayan cezalandırma yerinden mi korkacağım? Gerçi ben en azından bir Tanrının olabileceğine ihtimal veriyorum ama o Tanrının İslamın hususi Tanrısı olan Allah olmadığına eminim sadece, başka herhangi bir Tanrı olabilir bilemem. Ateist benden daha rahat, herhangi bir Tanrının da asla olmayacağına inanıyorlar yani kabile boyu rahatlar. Olmayan şeylerden korkulmaz, bir şeyin olmadığına kanaat getirmişsen o şeyden korkmazsın. Siz bir dini inancı olan biri kafası ile düşünüp onları da inanıyor zannediyorsunuz belki de " şüphede, kuşkulu " olarak tanımlıyorsunuz ve size bu yüzden rahat görünmüyorlar. İbadet diye bir sorunları yok en azından, korktukları için günahtan uzak durma zorunlulukları yok, tamamen kendi ahlaklarına bağlı her şey, haram diye bir şey yok düşünsenize? Bu yemeğin içinde domuz eti mi var diye bile düşünmeyebilirler kafaları o derece süper rahat. Yok bunda alkol mü var vs. hiçbir şeyi dert etmezler ne diye rahatsız olsunlar ki? Dinleri yok ki son din inandıkları din oluncaya kadar cihad edip kafa kessinler, hiçbir farzları yok bundan büyük rahatlık olur mu?

Ben din tartışın demedim, ben insani sorunlar yüzünden ne bileyim borç yüzünden sıkıntısı olmayan ateist yoktur da demedim, kastettiğim şeyin dini kafa rahatlığı olduğunu gayet iyi anladınız ama haksız çıkmamak için anlamamış numarası yapıyorsunuz gibi geliyor. Her insanın vardır derdi bunu ben bilmiyor muyum? Gelmişim 35 yaşıma, daha 18-20 yaşlarında çocuksunuz sizce sizin gördüğünüzü ben görememiş olabilir miyim? İnsanın doğası inanmak zorunda falan değil, inananlar zorda kalınca dua edince de kabul olmadığının gayet farkındayız, placebo etkisi için olmadığını bildiğimiz Tanrılara neden inanıyormuş gibi yapalım? Bu konuda bile kafalar o kadar rahat ki, tırnağımız var ise kendimiz kaçınıyoruz mesela, hayali varlıklardan medet ummuyoruz, uçurumun kenarında olsak çırpına çırpına kurtulmaya çalışırız mesela ama inançlı biri olsa belki de ben dua ettim Tanrım beni kurtaracak diye pes edip bekleyecek, inancı olmayan insanlar işini şansa veya hayali varlıklara bırakmaz, şükür edip azına da kanaat getirmez, yapabiliyorsa daha iyisi için çalışır çabalar, anca bu kadar oluyormuşş, nasibimiz buymuşş, daha fazlası olmazmışş gibi kavramlar yoktur inançsızların genelinde. Şükür den sonra en tehlikeli olduğunu düşündüğüm 2. kelime tövbe dir, bizde yoktur öyle yap yap sonra tövbe et pürü pak ol, tövbe edeceğimiz hareketi zaten yapmayız, tövbeye sığınmayız. İnançsızlar ayrıca daha gerçekçidir, öldükten sonra dirilmek gibi ekstrem hayalleri yoktur, kabullenmesini bilirler. Cennette kuş etleri, altın, inci gibi şeyler vaadedilir ama öyle saçma sapan vaatlerin anlamsız olduğunu bilecek zeka seviyesindedir inançsızlar. Gökten bıldırcın eti ve kudret helvası indirdiğinin yazılı olduğu bir kitapta bulunan yüzlerce çelişkiyi okuyup görebilmiş bilgi birikime sahiptir inançsızlar, körü körüne kendilerini kandırmazlar.

Madem bu kadar eminsiniz, demek siz ateist oldunuz ve gördünüz, o halde diyebileceğim bir şey yok. İyi akşamlar.