Psikolojik hastalık yaşamış ve atlatmış olan var mı?

Iliskide cok fedakardim cünkü cok seviyordum ve bir gelecegimiz olduguna inanmistim. Sonradan anladim kendimden ne cok sey feda ettigimi. Üstüne aldatilinca daha cok koydu bana. Hem beni canım yerine koymasi, hem acimasizligi, hemde bir nevi kullanmasi (duygusal ve bedensel). Baslarda, baskasinin olmasina inanamadim. Cok canim yandi ölmek istiyordum o acidan kurtulmak icin. Kalbim hep cok hizli carpiyordu cünkü sürekli gergin’dim. Yerimde duramiyordum, agliyordum sürekli gözlerim doluyordu.
Kimseyle görüsüp konusmuyordum cünkü artik herkes yanlis geliyordu bana. Herkes yanlisti gözümde. En sevdigimden vurulunca kimseye inanamadim artik. Insan icine cikinca kendimi cok kötü hissediyordum nefes alamiyordum. Kisisel bakim’imi biraktim dinimle ilgilenmeyi biraktim. Uyumaktan baska birsey yapmiyordum. Ruhum bedenim cökmüstü. Vücudum agriyordu ve agri kesici bile gecirmiyordu. En sonunda agrilara dayanamayinca acile gittim ve birsürü testlerden gectikten sonra birsey cikmadi serum verdiler onun bile faydasi olmadi. Cünkü acim icimdeydi. Zaman gecti ve bütün yaptiklarini gün gectikce fark etmeye basladim. Fark etmek cok önemli birsey. Daha cok anlatirdim ama yazamiyorum

Cok zaman gerekti. Zaman herseyin ilaci diyorlar, gercekten öyle.

ve onunla olan herseyi bitirdim kendi icimde. bu cok zor oldu, ama sonucta kararini vermis.

Öyle kardeş işte

Dedi freud

Ya ne çakırı silah görsen altını ıslatırsın