Nerden Nasıl Piskoterapi Alabilirim?

Bir ben gidemedim pandemi var deyip ilaç verip yolluyolar bıktım.. 100 lira çok ya devletten mi bu.. Rahatsızlığım içine kapanıklık özgüven eksikliği ve aşırı kilo alımı.. benim çok ihtiyacım var biraz kafamı boşaltmam lazım ama alamıyorum nerden nasıl alınacağını..

Hastanelere gitmeye de korkuyorum virüs kapıcam diye ama böyle de olmuyor her gün aynı şeyi yaşamakdan sıkıldım gerçekden biraz değişime ihtiyacım var akıl danışmam lazım devlet hastanesi bakmıyor belki doktor yoktu başka hastanelere , sağlık merkezine hatta ücretli de olsa gitmek şart gibi görünüyor çünkü kendi başıma çıkabileceğim bir sorun değil bu..

Psikoterapi almam lazım , ben bugüne kadar tüm sorumluluk gerektiren işlerden kaçtım bunlar okumak , çalışmak , hobi edinmek , ilişki yaşamak gibi bunların 4 ü olsa bile kaldıramamakdan korkuyorum karakterim dünya görevini yapamıyor gibi..

yani bu durum baya bir psikolojimi bozdu hangisi iyisi hangisi kötüsü 2 sini de denesem mutsuz olacakmışım gibi.. keşke bu hayata bulaşmasaydım alıştığım içinde bırakıp kendi hayatıma bakamıyorum ve herşeye kötü karamsar görüyorum.. Büyük bir şehirde yaşıyorum hatta türkiyenin en büyük 5 şehri arasında..

Hayır hiç de kötü bir şey gelmedi başıma , 9 sene önceydi lise 1 re gidiyordum çok tembeldim sınıfta kalacağımı anladım okulu bıraktım sonra eve kapandım bilgisayara sosyal medyaya telefona felan alıştım hiç kendim için dışarının varlığını anlamadım 9 yıldır bilgisayar başında televizyon telefon yani internetle zaman geçirdim önünde ne varsa yedim içtim istediğimi fazla fazla sonrası işte bu çok kilo aldım kendime güvenim gitti zaten fakirim kendi ayaklarımın üzerinde durmakdan oldum olası tırstım kendime bir yön vermedim ipsiz sapsız öylesine yaşıyorum hayatı hiç kendime bakmadım ama hiç zamanla dişim saçım vücudum da çürüdü takmadım her seferinde herkes gibi olmakdan bir hedef belirlemeden korktum böyle böyle geçirdim seneleri ama kilonun şu an en kötü noktasında olduğumu hissediyorum çünkü sabah kabuslar , yer kaymayaları

Sorunda burda gerçekden düzelmek istiyor muyum , Eğer düzelmek için aşırı istekli olursam hayatımın bu gibi rahat olamamasından endişeliyim belki saçmalıyorum böyle kilo ve her an ölüm tehlikesi ama ne bileyim 9,10 yıldır da böyle yaşadığım için alıştım.. Ama kendimi bir doktora danışmak istiyorum ama ne diyetisyen bulabildim ne piskolog bir de tek başımayım hatta anca abilerime söylersem ayarlarlar bir şekilde ama ben herşey iyisine bile varsa korkucam kaldıramam gibi hissediyorum sence normal mi bu , gerçekden iyi değilim galiba.

Herkes korkunun üstüne gider öyle çözmeye çalışır bense hep kaçarak.. Bunları düşünmek bile bir heyecan sarıyor rüya gibi , fakat bu bilgisayarı ve yeme alışkanlığımdan nasıl vazgeçeceğim 9 yıldır vazgeçemedim ki hele şu korona döneminde doğrusu hiç açılmak mantıklı gelmiyor , ama sağlığımda gidiyor üstümde yığınla kilo hastalık yapar kalp krizini tetikler herşey yapar ben şu an 9 yıl sonunda kötü bir şey geçirmediğime şükretmeliyim.. Yaşayan benim gibi zavallı ve aptal olunca yaşıyor hatta zevk bile alıyor fakat bu doğru değil benim hiç mi özel bir şeyim olmayacak boşunamı yaşıyacaksın hayatı değil mi. fakat ailem ve aile durumumuzda o kadar ortadaki neyle özgüven gelecek bak şunu yaptır parayı dert etme diyecek kadar ailemin bonkör olduğunu sanmıyorum , hele okumak liseyi bile bitiremedim benim ailemde kimse lise mezunu değil , açık dan kayıt olmayı da bilmem ve başarılı olacağımı sanmıyorum , kiloyu da nasıl sabitlerim nasıl her zaman fit ve zayıf kalırım sürekli eve ait hissediyorsun kendini ve bilgisayara zaman geçirmeye ilgilenecek bir şeyde bulamıyorum kilo alımını kessin yeteneğim yok hiç bir şeye.. boyumdan uzamaz gibi kilodan hep sabit kaldı vücut çatlaklarımı nasıl yok edeceğim bilmiyorum yağ tabakası gibiyim. ilk iş kilo vermek ama nerde bende o cesaret , azim sonra çok pişman olacağım belki de ama bilemiyorum bana kim yardım edecek , Cidden her anlamda mutlu hissetmek istiyorum korku bilmeden yaşamak.

Bilmiyorum artık geçer mi geçmez mi , hiç kolay olmayacak bu süreç

Her bir sıkıntıyla tek tek uğraşmak gerekiyor gücüm maddiyatım isteğim bakalım nereye kadar götürecek

Onlar kaldı ki bu duruma bir şey demiyorlar , kaldı ki destek olacaklar maddi yardım bile edeceklerini sanmıyorum ama bir umut bir süreliğine kadar sonra inşallah günün birinde ben kimseye muhtaç olmam.. gerçekden gireceğim mi bu sürece yoksa gerçekden hayal mi kalacak bilemiyorum

evet ama bu rüya o kadar kolay değil tek tek tırnaklarınla kazıya kazıya nerdeyse o gün güç bende hiç bir zaman olmadı en son gerçekden 5 sene önce istemiştim ama sadece 2 ay kadar zayıflama sürecinde olmakla kaldı.

O Sürece ben son 5 yıldır giremedim pandemi varken de yokken de , Önüme gelen her türlü yiyeceği ve zaman geçirebileceğim bir bilgisayar ve her dakika dinleneceğim bir yatak var bunları görünce sukoyveriyorum bugün yine aynı yemekleri yedim çünkü evde bir şey olmuyor midem boşlukta yiyince anca rahat ediyor , Değmin amcam geldi bizlere , kuzenim korona olmuştu , karantinadan çıkmışlar spor salonunda virüse yakalanmıştı , ben açılmakdan ve yakalanmakdan çok korkuyorum virüs yakalansam atlatamam gibi nerden nasıl nereye gidip düzeleceğim bilmiyorum herşey tedirgin ediyor , Yardım alamadan düzelemeceğim kesin bugün yemekler bitmişti aldırdım yine , yine fazla fazla yemek , sonsuz internet ve zaman geçirmek için ev.. bir şeyler değiştirmek istiyorum fakat herşey önüme sıkıntı geliyor , hastaneden bir şekilde piskoterapi almam şart ve diyetisyen yoksa kendi başıma bir şey başaramayacağım..

Devletin verdiği olmaz , Özel tutmak için de bütçe lazım. ne yapsak

Gittim de daha derdi mi anlatmadan başka şeyler yaptırıyorlar ilaç veriyorlar daha piskoterapi alamadan doktor yok deyip pandemi var deyip geri yolladılar 1 defa.

Öyle mi diyosun , sanki hiç fena olmayacak akıl sormak.

En yakın 21 mayısta var randevu internetten baktım sabah 10 , Ama beni kim götürcek ya abim işte arabamız yok , otobüsde gitmiyor sanki.

Randevu alacaktım alamadım en yakın 20 mayıstı kim götürcek dedim almadım şimdi yine denedim almayı bastım ancak boş gün yok şaka gibi , 20 mayısdan bile geç olacak şimdi , Taksiyle gidemem çok yazar o kadar param yok ben zaten taksiye binmek onu bunu şunu yapmayı bilmediğim için gidiyorum psikoterapi belediye otobüsü gidiyor sanırım ama randevu alıcan 23 , 24 üne sabah erken kalkıcan baya bir yol yürüyüp giden durakdan otobüse bincen , virüs tehlikesi var. bilemiyorum ama gitmesem hep şikayet edicem.

182 i yi arayıp randevu almam lazım , kilo dert , dişlerim saçlarım dert , her gün aynı yerdesin her an ölecekmiş gibi hissediyorum yakın zamanda düşünüyorum gitmeyi ama araç işini halledemedim baya uzak herhalde otobüse binicem karta basıp.. ama gerçekden virüsden de korkuyorum ya orda yakalanırsam diye.

bilmiyorum emin değilim gitsem mi gitmesem mi , gitsem büyük risk , gitmezsemde dert.

kollarımı bile hareket edemiyorum kilo yüzünden , her seferinde aracam randevu alıcam diyorum ama yok çekiniyorum bir şeyden

Yarın 182 yi arayıp bir randevu isticem bakalım hem psikoterapi hem diyetisyen umarım yok deyip beni yine geri yollamazlar.. virüsden de korkuyorum gitmeye orada kapıcam diye ve ya sosyalleşmem gerekecek düzeldiğimde yine yakalanma korkusu felan böyle de hiç rahat değilim gerçi.

İçim böyle hiç rahat değil , Panik atak hastası oldum çıktım kendimi vücudumu hissetmiyorum bir şeye değerken , ve yaşamadım hiç kendim bir işe heveslenmedim , Kendimi yönlendiremedim herkes yürüdü gitti ben sap gibi çocuk gibi kaldım. bakalım yarın aramayı randevu almayı düşünüyorum , 3 maske takarım elime dezenfekte dökerim felan , herkes nasıl gidiyor değil mi başka sebepden hastaneye.. benim gerçekden bir uzmandan akıl danışmam şart.

10 yıldır kendimi kapattım herşeye şimdi düzeleceğim tuttu , ondan da virüs olayları çıktı şansa bak , bir şekilde bunu da aşmam lazım.. bir şey olmaz annem de aşı vurulmaya gitti yani hastaneye , ben bir de kiloluyum ölçmek için alet malet takarlar vücüduma ama bir şekilde korunuruz eve gelince yıkanırız felan.

gidecek miyim bakalım düşünüyorum şimdilik 9 gün zaman var.

24 Mayıs pazartesi saat 11.30 a randevu verdiler , keşke daha erken olsaydı , o günde uygun ancak şu an ruh halim çok kötü bir an yaşadığım bilgisayar ortamından ayrılmam diyorum herşeyi izliyor vakit geçiriyorum diyorum ama gecenin geç saatleri oluyor panik atak başlıyor elimi kolumu hissetmiyorum bedenden çıkmış gibi can , ellerimi kullandığımı hissetmiyorum.. Daha 11 gün var çok var ya bana hemen lazımdı ama vermiyorlar hemen , Gitmem şart görünüyor ama umarım hem bu rahatlıkdan hem virüs korkusundan caymam..

10 Gün var bilgisayar başında vakit geçirirken gerek yok diyorum sen bundan kopamazsın yapamazsın ama bilgisayarı gece kapayıp yatağa yattıkdan sonra vicdan azabı çekiyorsun napsam bilemiyorum kurtulmak istemeden kurtulmak istiyorum böyle bir şey.. 10 Gün kaldı iyi karar vermem lazım. zaten gördüğüm kabuslar en büyük belirtisi ve yaşadığım zorluklar ama bazen kendimi buna ait hissediyorum.

Bilemiyorum tek başımayım hayata çoğu şeyin yerini bilmem , pandemi de sosyalleşeme engel sanki.

Canımda istemiyor sanki bir sürü alışkanlık , sonra boyum uzamaz gibi uzasın istiyorum daha bir sürü halletmem gereken kusurlarım var nasıl olacak böyle hayata bağlanmam için kendimden her şekilde memnun olmam lazım

Özgüven çok zor hiç bir zaman aşamadım ki , Artık herşey güzel olsada diyelim herşeyi yendim yine huzursuz olacakmışım gibi hissediyorum içim içimi yiyor , Sen böyle değildin rahatlığın adamıydın çok yorulacaksın sen yapamazsın , sen kaldıramazsın hiç bir işin kolay olmayacak gibisinden düşünceler içimde işime , dişime , eşime , yapmak istediklerim gerçekleştirmiş bile olsam memnun olmucam gibi Amcamın oğlu tam aksine her şeyi yapmasını gezmesini seviyor bana yemeğimi suyumu ver bilgisayarımı ver mutluyum ama amcamın oğluna şiir , tiyatro , sevgili , varlıklı , uzun boyluk ver o da yaşamasını sürmesini mutlu olmasını biliyor , Hayatımdaki en büyük mutluluk sanırm bu kötü hayatı yaşayıp da mutlu olmak çok ilginç.. Sanki kaderim şuanki hayatıma kurulmuş gibi kendi onu biraz değiştirmek bana huzursuzluk veriyor ama vücüdumda bu böyle olmaz diyen cinsten..

5 gün kaldır randevuya gitmekde kararlıyım umarım ilgilenmemezlik yapmazlar , Neden kaygılıyım mı biliyor musun eğer o 2012 de Liseyi bırakmasaydım okusaydım üniversite meslek görseydim hiç bir şeyden korkmazdım eminim kaygım olmazdı ama bir şekilde bu duruma düştüm hayatım uzun hikaye yerime sen gelde huzursuz olma.. Ben hiç bir zaman ben olamadım gezmedim tozmadım hedefim olmadı şimdi olmasından bile endişeliyim çünkü hiç görmediğim bir duygu ve bu duruma 9 yıldır alıştım ama böyle de sürdüremiyorum bir sürü dertlerim var.. bu pandemi de de nereye açılıyorum

İzlemek değil görüşmek istiyorum