DEPERSONALİZASYON VE DEREALİZASYON yaşayıpta kurtulan var mı?

Ben üst üste aldatılma ve terkedilme sonrası bende bir bokluk vardır diye hocayı aradım yanına gitmeden telefonda saatlerce beni korkutan şeyleri söyledikten sonra o acının üstüne bir de korku eklenince sistem kendini kitledi galiba ve ben ben gibi hissetmedim sanki artık yabancı biriydim ama kimdim neydim nerdeydi duygularım nereye gitmişti bilmiyordum acı yoktu sevgi yoktu nötr düm sonra bu halinden endişe duyunca ilk hissettiğim duygu kaygıydı. Sonra da bir şarkı çalınca ağladım üzüntü idi. AA aslında duygularım varmış dedim. Ama çok derine mi itmişim hissedememek de neyin nesiydi. Ruh yorgunluğu sonucu savunma mekanizması dedi psikologum. Kendi ağzıma kendim sıçmışım. Sen git yas tutacağın zaman , bir de hocaya korkuttur kendini al sana böyle çok mu güzel oldu. Gündüz gün içinde kaygı gelmeye başladı kendine yabancılaşma azaldıkça kaygı çoğaldı kalbim şuanda da çarpıyor ama inanın kaygı bile kayıtsızlıktan ben olma duygusunu yitirmekten iyidir. Kendimi ben olma hissini özlemişim diyorsunuz. Acısıyla tatlısıyla onlar bizim acılarımız. Şu kelimeleri bende yeni öğrendim Mayıs ayında. Duygularla yüzleşmek ilacı olsa gerek, bastırıp kaçtıkça duyarsizlastiriyor bedeniniz sizi. Şu ara gündüz yok çok şükür ama gece uykumda uyanınca ben ben değildim sanki baktım tuhaf hissediyorum geri yattım kaygılı. Şu anda da kaygılı hissediyorum. Allah düşmanımın başına vermesin. Yaşamayan anlayamaz bilemez.

şöyle birşey dyyuymuştum hastalık bir anda gelirmiş bir anda da gidermiş