30 yaşındayım, iş yok para yok arkadaş yok sevgili yok, Araba yok İstanbul Yok Bir Hayalim Amacım Beklentim Yok Neden?

Bende aynı durumdayım ben 21 yaşındayım benim 25 yaşında bir abim var şimdi bizim bir iş yerimiz var akaryakıt istasyonu ben bu yıl üniversite sınavına hazırlandığım için gündüzleri oraya gitmiyorum ders çalışıyorum bir de ben bu yıl ortaöğretim KPSS sınavına da gireceğim bu yüzden ayrıca KPSS'ye de çalışıyorum ve bu yüzden benim yerime gündüzleri abim oraya bakıyor ben de akşamları işe gidiyorum ama bana kalırsa oraya hiç gitmek istemiyorum çünkü ben bu işi sevmiyorum her gün işe gidince içimden of ya yine mi buraya geldim diye söyleniyorum çünkü dediğim gibi işi sevmiyorum nedeni ise hem çok yorucu bir iş sürekli araçlar geliyor sahada onlara bakıyorsun öte yandan sürekli birileri markete geliyor ona bakıyorsun bir de oto yıkama yeri de var orayla da sürekli ilgileniyorsun yani yetiştirmek için sürekli oraya buraya koşturuyorsun yani bu yüzden hem karmakarışık bir iş hem de yorucu geçiyor ve aldığın maaş asgari ücret gerçi ben maaş almıyorum çünkü benim yerime abim maaş alıyor o yüzden bana maaş vermiyorlar ve benim sigortam da yok yani orada kayıtlı çalışan da değilim bu yüzden bugün ailem ile biraz bu konuda tartıştık ve ben aileme ben petrolde çalışmak istemiyorum ben daha iyi şartlarda ve geleceği olan bir işte çalışmak istiyorum mesela üniversitede iyi bir bölüm kazanırsam gidip okurum eğer kazanamazsam KPSS çalışıp memur olmayı düşünüyorum en azından çalışma günleri ve saatleri bellidir sonra hafta sonu 2 gün izin var dedim sonra devlet işinin maaşı yüksek oluyor dedim yani kısacası ben aileme ben burada çalışmak istemiyorum eğer kendi iş yerimiz olmasaydı oraya hiç gitmezdim çünkü ben bu işi sevmiyorum bana çok zor ve yorucu geliyor bu yüzden ben bu yıl üniversiteye gitmek istiyorum eğer iyi bir bölüm kazanırsam gidip okurum eğer üniversite kazanamazsam da bu yıl ortaöğretim KPSS sınavına girerim memur olmaya çalışırım dedim aileme ben petrolde çalışmak istemiyorum deyince bu sefer bana sen zorluğa gelemiyorsun sen eğer üniversite okumazsan ya da memur olmazsan yarın bir gün kimse seni işe almaz alsalar da 2 gün dayanamazsın üçüncü gün seni kapıya koyarlar çünkü sen aile işinde eğer böyle düşünüyorsan o zaman milletin işinde nasıl çalışacaksın falan diyorlar bana ve bir de bana petrolde herhangi bir maaş ya da küçük bir harçlık bile vermiyorlar mesela bizim burada ev interneti yok çünkü altyapı olmadığı için gelip bağlamıyorlar bu yüzden ben de ders çalışmak için hattımı faturalı yaptım hat abimin adına o faturalıya geçti mesela geçen ay bana 500 TL telefon faturası geldi sağ olsun abim yatırdı sonra bu ay bana telefon faturası 751 TL geldi normalde ben yatırmıyorum babam ya da abim yatırıyor faturayı ama bu ay 751 TL geldiğini söyleyince babam bana çok kızdı ve senin faturanı yatırmayacağım dedi yani eğer kendi param olsaydı ben faturamı kendim yatırırım her ay abime ya da babama yatırmaları için o kadar yalvarmam.

Bu durum “tek bir nedenden” kaynaklanmaz; genelde birkaç şey üst üste biner ve insanı böyle bir noktaya getirir. 30 yaşında olup kendini bu kadar boşlukta hissetmek düşündüğünden daha yaygın. Ama yine de ciddiye alınması gereken bir durum.

Şu ihtimalleri açıkça söyleyeyim:

Uzun süreli stres, başarısızlık hissi ya da karşılaştırma (özellikle başkalarıyla) insanın motivasyonunu söndürür.
Yalnızlık arttıkça insanın hareket etme isteği azalır, bu da döngüyü büyütür.
Bazen bu tablo Depresyon ile de örtüşür: isteksizlik, amaç kaybı, hiçbir şeyden keyif almama gibi.
Hayatta yön olmayınca, küçük şeyler bile anlamsız gelmeye başlar.
Ama şunu net söyleyeyim:
Bu durum “senin kapasiten yok” anlamına gelmez. Daha çok sistemin durmuş gibi.

Şu an büyük hedefler kurmaya çalışma. Bu noktada yapılabilecek en gerçekçi şey, sistemi yeniden başlatmak gibi düşünmek:

Fiziksel hareket: Her gün kısa yürüyüş bile beynin kimyasını değiştirir.
Mikro hedefler: “İş bulacağım” değil → “günde 2 başvuru yapacağım” gibi.
İnsan teması: Büyük sosyal çevre değil → tek bir kişiyle bile konuşmak.
Rutin: Uyku, yemek, basit düzenler sandığından daha kritik.