Rızık sadece mal mülk yiyecek değildir?

Rızık yalnızca eline geçen para, sofrana konan yemek ya da sahip olduğun mülk değildir. O, hayatın kendisine serpiştirilmiş görünmez ikramlar gibidir; bazen fark etmeden yaşar, bazen kaybedince adını öğrenirsin.
Bir insanın sabah gözünü açabilmesi bile rızıktır aslında. Çünkü her uyanış, yeniden başlamak için verilen sessiz bir izindir. Nefes alabilmek, kalbin düzenli atması, gözlerin ışığı seçebilmesi… Bunlar çoğu zaman “olağan” sandığımız ama aslında her an yenilenen nimetlerdir. Rızık sadece bedenle ilgili de değildir. Bazen bir insanın en büyük rızkı, daraldığında içine yayılan huzurdur. Sebepsiz bir ferahlık, sebepler tükenmişken bile kalpte kalan ince bir dayanma gücü… Bunlar görünmez ama en derin rızıktır. Bazen bir söz gelir, tam kalbinin kırıldığı yerden sarar insanı. Bazen hiç beklemediğin bir insan çıkar karşına, “yalnız değilsin” der gibi sessizce yanında durur. İşte o anlarda rızık, maddeden sıyrılıp insana dönüşür. İlim de rızıktır; bilmediğini öğrenmek, karanlık bir noktaya ışık düşürmek, zihnin kapılarını aralamaktır. Bazen bir kitap, bazen bir cümle, bazen bir tecrübe insanın kaderini değiştirir. O yüzden bilgiye ulaşmak da, onu anlayabilmek de bir lütuftur.
Sevgi de rızıktır. Herkese nasip olmayan bir kalp yumuşaklığı, affedebilme gücü, sevebilme cesareti… Kimi insan çok şeye sahip olur ama sevgi bulamaz; kimi insan az şeye sahip olur ama sevgiyi taşır içinde bir deniz gibi.
Zaman da rızıktır. Çünkü herkes aynı süreyi yaşamaz; ama herkes aynı derinlikte yaşayamaz. Bir anın içine çok şey sığdırabilmek, hayatı fark ederek yaşayabilmek, vakti israf etmeden değerlendirebilmek de bir nimettir. Ve belki de en büyük rızık, insanın kendi iç sesini kaybetmemesidir. Vicdanın diri kalması, doğruyu yanlıştan ayırabilme yetisi, düştüğünde yeniden kalkma isteği… Bunlar görünmez ama insanı insan yapan en temel paydır. O yüzden rızık, sadece “verilen şey” değildir. Bazen bir eksilme gibi görünür, ama içinde bir hikmet taşır. Bazen gecikir, ama geldiğinde insanı kendine getirir. Bazen de zaten hep oradadır; insan ancak fark edince görür. Rızık, hayatın kendisini taşıyan ince bir rahmettir:Görüneniyle bedenimizi, görünmeyeniyle kalbimizi besler.

Evet tabiki de
Sabah uyandınız nefes alıyorsunuz bu bir rizik
Gözleriniz görüyor bu bir rizik
Ayaklarınız üstünde yürüyorsunuz bu bir rizik

İnsanoğlunun şükretmeyi gereken binlerce sebebi var