Babam bana hiç harçlık vermiyor. Hafta sonları gündelikçi olarak evlere gidip para kazanıyorum. Babamın bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir şirkette Endüstri Mühendisiyim. Fabrikaların verimliliğini artırmak için projeler yönetiyorum, altımda bir sürü insan çalışıyor. Bu emeğimin karşılığında ayda net 115 bin lira maaş alıyorum.
Ama işe başladığım gün babam; 'Kızım sen okudun, büyük adam oldun diye burnun havaya kalkmasın. Paranın ve emeğin kıymetini unutma. Maaş kartın bende duracak, birikimini ben yapacağım' diyerek kartımı aldı.
Sorun şu ki; babam bana aylardır tek bir kuruş bile harçlık vermiyor. 'Baba yol param yok, yemek param yok' dediğimde bana; 'Başının çaresine bakmayı öğreneceksin. Hazıra dağ dayanmaz. Hafta sonları evde yatmak yerine git çalış, alın terinle harçlığını çıkar. Mühendissin diye elin ayağın tutmuyor mu? Gerçek hayatı öğren, nefsin terbiye olsun' dedi.
İnanır mısınız, ben hafta içi plazalarda mühendislik yapıyorum, toplantılara giriyorum. Hafta sonları ise tanınmamak için şehrin uzak semtlerinde gündelikçi olarak evlere temizliğe gidiyorum. Kendi kazandığım 115 bin lira babamın cebindeyken, ben başkalarının tuvaletini ovarak, yerlerini silerek kazandığım 2-3 bin lirayla yol paramı ve öğle yemeğimi çıkarmaya çalışıyorum.
Babam akşamları eve yorgun argın geldiğimde; 'Aferin, bak nasıl pişiyorsun. Temizlik yapmak insanın kibrini kırar, seni hayırlı bir evlat yapar. Senin mühendis maaşınla da abin ticaret kuracak, ona sermaye yapıyoruz' diyor.
Ben ellerim çamaşır suyundan tahriş olmuş haldeyken, abim benim maaşımla kuracağı işin hayalini kuruyor. Babam 'Bu senin iyiliğin için, seni hayatın zorluklarına hazırlıyorum' diyor. Ben de babam beni eğitiyor, kibrimi yenmemi sağlıyor diye düşünüp susuyorum ama çok yoruluyorum. Sizce babamın bu eğitim yöntemi doğru mu?

Pekala sizin tercihiniz

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir şirkette Endüstri Mühendisiyim. Fabrikaların verimliliğini artırmak için projeler yönetiyorum, altımda bir sürü insan çalışıyor. Bu emeğimin karşılığında ayda net 115 bin lira maaş alıyorum.
Ama işe başladığım gün babam; 'Kızım sen okudun, büyük adam oldun diye burnun havaya kalkmasın. Paranın ve emeğin kıymetini unutma. Maaş kartın bende duracak, birikimini ben yapacağım' diyerek kartımı aldı.
Sorun şu ki; babam bana aylardır tek bir kuruş bile harçlık vermiyor. 'Baba yol param yok, yemek param yok' dediğimde bana; 'Başının çaresine bakmayı öğreneceksin. Hazıra dağ dayanmaz. Hafta sonları evde yatmak yerine git çalış, alın terinle harçlığını çıkar. Mühendissin diye elin ayağın tutmuyor mu? Gerçek hayatı öğren, nefsin terbiye olsun' dedi.
İnanır mısınız, ben hafta içi plazalarda mühendislik yapıyorum, toplantılara giriyorum. Hafta sonları ise tanınmamak için şehrin uzak semtlerinde gündelikçi olarak evlere temizliğe gidiyorum. Kendi kazandığım 115 bin lira babamın cebindeyken, ben başkalarının tuvaletini ovarak, yerlerini silerek kazandığım 2-3 bin lirayla yol paramı ve öğle yemeğimi çıkarmaya çalışıyorum.
Babam akşamları eve yorgun argın geldiğimde; 'Aferin, bak nasıl pişiyorsun. Temizlik yapmak insanın kibrini kırar, seni hayırlı bir evlat yapar. Senin mühendis maaşınla da abin ticaret kuracak, ona sermaye yapıyoruz' diyor.
Ben ellerim çamaşır suyundan tahriş olmuş haldeyken, abim benim maaşımla kuracağı işin hayalini kuruyor. Babam 'Bu senin iyiliğin için, seni hayatın zorluklarına hazırlıyorum' diyor. Ben de babam beni eğitiyor, kibrimi yenmemi sağlıyor diye düşünüp susuyorum ama çok yoruluyorum. Sizce babamın bu eğitim yöntemi doğru mu?

İstanbul

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir şirkette Endüstri Mühendisiyim. Fabrikaların verimliliğini artırmak için projeler yönetiyorum, altımda bir sürü insan çalışıyor. Bu emeğimin karşılığında ayda net 115 bin lira maaş alıyorum.
Ama işe başladığım gün babam; 'Kızım sen okudun, büyük adam oldun diye burnun havaya kalkmasın. Paranın ve emeğin kıymetini unutma. Maaş kartın bende duracak, birikimini ben yapacağım' diyerek kartımı aldı.
Sorun şu ki; babam bana aylardır tek bir kuruş bile harçlık vermiyor. 'Baba yol param yok, yemek param yok' dediğimde bana; 'Başının çaresine bakmayı öğreneceksin. Hazıra dağ dayanmaz. Hafta sonları evde yatmak yerine git çalış, alın terinle harçlığını çıkar. Mühendissin diye elin ayağın tutmuyor mu? Gerçek hayatı öğren, nefsin terbiye olsun' dedi.
İnanır mısınız, ben hafta içi plazalarda mühendislik yapıyorum, toplantılara giriyorum. Hafta sonları ise tanınmamak için şehrin uzak semtlerinde gündelikçi olarak evlere temizliğe gidiyorum. Kendi kazandığım 115 bin lira babamın cebindeyken, ben başkalarının tuvaletini ovarak, yerlerini silerek kazandığım 2-3 bin lirayla yol paramı ve öğle yemeğimi çıkarmaya çalışıyorum.
Babam akşamları eve yorgun argın geldiğimde; 'Aferin, bak nasıl pişiyorsun. Temizlik yapmak insanın kibrini kırar, seni hayırlı bir evlat yapar. Senin mühendis maaşınla da abin ticaret kuracak, ona sermaye yapıyoruz' diyor.
Ben ellerim çamaşır suyundan tahriş olmuş haldeyken, abim benim maaşımla kuracağı işin hayalini kuruyor. Babam 'Bu senin iyiliğin için, seni hayatın zorluklarına hazırlıyorum' diyor. Ben de babam beni eğitiyor, kibrimi yenmemi sağlıyor diye düşünüp susuyorum ama çok yoruluyorum.

Ben 24 yaşındayım, uluslararası bir şirkette Endüstri Mühendisiyim. Fabrikaların verimliliğini artırmak için projeler yönetiyorum, altımda bir sürü insan çalışıyor. Bu emeğimin karşılığında ayda net 115 bin lira maaş alıyorum.
Ama işe başladığım gün babam; 'Kızım sen okudun, büyük adam oldun diye burnun havaya kalkmasın. Paranın ve emeğin kıymetini unutma. Maaş kartın bende duracak, birikimini ben yapacağım' diyerek kartımı aldı.
Sorun şu ki; babam bana aylardır tek bir kuruş bile harçlık vermiyor. 'Baba yol param yok, yemek param yok' dediğimde bana; 'Başının çaresine bakmayı öğreneceksin. Hazıra dağ dayanmaz. Hafta sonları evde yatmak yerine git çalış, alın terinle harçlığını çıkar. Mühendissin diye elin ayağın tutmuyor mu? Gerçek hayatı öğren, nefsin terbiye olsun' dedi.
İnanır mısınız, ben hafta içi plazalarda mühendislik yapıyorum, toplantılara giriyorum. Hafta sonları ise tanınmamak için şehrin uzak semtlerinde gündelikçi olarak evlere temizliğe gidiyorum. Kendi kazandığım 115 bin lira babamın cebindeyken, ben başkalarının tuvaletini ovarak, yerlerini silerek kazandığım 2-3 bin lirayla yol paramı ve öğle yemeğimi çıkarmaya çalışıyorum.
Babam akşamları eve yorgun argın geldiğimde; 'Aferin, bak nasıl pişiyorsun. Temizlik yapmak insanın kibrini kırar, seni hayırlı bir evlat yapar. Senin mühendis maaşınla da abin ticaret kuracak, ona sermaye yapıyoruz' diyor.
Ben ellerim çamaşır suyundan tahriş olmuş haldeyken, abim benim maaşımla kuracağı işin hayalini kuruyor. Babam 'Bu senin iyiliğin için, seni hayatın zorluklarına hazırlıyorum' diyor. Ben de babam beni eğitiyor, kibrimi yenmemi sağlıyor diye düşünüp susuyorum ama çok yoruluyorum.