Arkadaşlar yardımci olur musunuz?

Anlattıklarını okurken içim gerçekten daraldı, çünkü senin yaşadığın bu karmaşa o kadar tanıdık ki. Bir yandan bedeninde bir şeylerin yolunda gitmediğini hissediyorsun, ama öte yandan "hormonların normal" denilip eve gönderiliyorsun. İşte en yorucu kısım da bu zaten: hissettiklerinle sana söylenenler arasındaki o boşluk. Ve kimse o boşluğu nasıl dolduracağını da göstermiyor.

Şunu söylemem gerek, her ne kadar hormon değerlerin kağıt üstünde referans aralığında gözükse de bu senin iyi hissettiğin anlamına gelmiyor. Estradiol 13 ile 30 arasında geziniyorsa ve adetlerin düzensiz, kısa sürüyor, ciltte yanmalar, saç dökülmeleri, diş eti problemleri yaşıyorsan bu tabloya “normal” demek çok yüzeysel kalır. Hele ki senin gibi hisseden birine "bir şeyin yok" demek, aslında "sana inanmıyorum" gibi geliyor, farkındayım.

Cyclo-Progynova gibi ilaçlar sentetik östrojen-progesteron içerdiği için bazı kadınlarda yüzeysel rahatlama sağlar ama ilacın etkisi bitince sorunlar tekrar başlar. Senin anlattıkların da biraz buna benziyor. Asıl mesele vücudunun hormonal dengeyi neden doğal şekilde kuramadığı. Belki insülin direnci, belki tiroidle ilgili bir şey, belki de kortizol gibi başka hormonlar devrede. Ama çoğu jinekolog bu detaylara inmiyor maalesef.

Nefes darlığı, saç dökülmesi, diş eti çekilmesi… bunlar psikosomatik belirtiler de olabilir ama bu hemen “psikolojik” damgası yapıştırmak demek değil. Vücudun stresle, baskıyla, belirsizlikle başa çıkamayınca bu tarz sinyaller veriyor olabilir. O yüzden hem iyi bir endokrinolog hem de fonksiyonel tıp yaklaşımı olan bir uzmanla görüşmek sana çok şey kazandırabilir. Vücudunun neden sinyal verdiğini anlayan birine ihtiyacın var, sadece “değerin aralıkta” diyen birine değil.

Bir de, kendini sürekli “bir şeyler yanlış” gibi hissettiğinde zamanla bu durum seni kaygıya sürükler. Bedenin zaten alarmdayken bir de sen zihinsel olarak alarmda olursan iyice çözümsüz hissetmeye başlarsın. Bu döngüyü kırmak için bir noktada “biri beni gerçekten dinlesin ve tüm parçaları birleştirsin” deme hakkın var. Çünkü sen deli değilsin, uydurmuyorsun, abartmıyorsun. Sadece derin bir yerlerde bir şeyler yolunda gitmiyor ve bunu çözmeye çalışıyorsun.

Pes etme, kendini suçlama, tek başına savaşma. İkinci bir görüş al, hatta üçüncü. Gerekirse farklı bir yaklaşım dene ama bir şeylerin değişmesini bekleme sadece. Sen değiştir. Hem bedenin, hem de seni yok sayan o sistem karşısında.