Bir Genç Kızın Gizli Evrimi

Merhaba. Size 1-2 yıl içinde büyük bir değişimin öyküsünü anlatacağım. Umarım beğenirsiniz :)

Bu fotoğraf beni çok etkiledi öncelikle. Ben Avril Lavigne hayranıydım eskiden. Tamam belki tonlarca makyaj, belki de estetik geçirmiş olabilir ama sonuç olarak insan değişebiliyor, ben bu fotoğraftan onu çıkardım.

Çok çirkin bir insan değildim. Ama güzel de sayılmazdım. Boyum yaşıtlarıma göre normaldi, kilom git gide artıyordu. Eskiden zayıf olmama rağmen kendimi çikolata, bisküviye boğarak kilo almıştım iyice. Hiçbir şeyi takmıyordum, hep çirkin hissediyordum asla güzel bir kız olamayacağımı düşünüyordum.

Saçlarım kısaydı, hep uzun saça özenirdim. Yüzümde bir sürü sivilce vardı, kaşlarım kapkalındı, yüzümde kıllar bile vardı. Kendimden nefret ediyordum. Ama bir yandan beni seven birileri vardı. Onların içinden biriyle çıkmaya başladık. Mutluydum. Bir gün arkadaşımla çocuğu fake hesaptan oynatmak istedik öylesine. Bakalım ne yapcak felan diye neyse işte çocuk benden bahsetti ben nasıl mutluyum sonra dedi ki o kızın bıyıkları var dedi. Ben öyle kötü oldum ki. Aynaya geçtim, baktım kendime. Ağlamaya başladım. Çocuktan sebepsiz yere ayrıldım, nedenini söylemedim. O okuldan ayrıldım, o ara yaz tatiliydi.

Cildiyeciye gittim. Sivilcelerim için. Bana bir krem verdi. Her gün yüzümü sabunlayıp kremlemeye başladım. Yüzümü temiz tuttum. Sirke, limon, buz bir sürü şey denedim artı olarak. Gittikçe azalmaya başladı sivilcelerim. Ve yüzümün güzelliği ortaya çıktı.

Tam 65 kiloydum yaşıtlarıma göre kiloluydum. Daha doğrusu kilolu değildim ama onlara göre kilom vardı. Diyetle gittikçe kilo veriyordum. Spor salonuna yazıldım. Çok değil ama biraz da olsun kilo vermiştim.

Saçlarımı uzatmaya başladım. Arada uçlarından kırıklarını aldırarak iyice uzattım.

Kendime makyaj eşyaları aldım. Güzel kokulu parfümler, kremler, BB kremleri, hafif dudak nemlendiricileri.. Hem sürmek keyifli geliyordu, hem de güzelleştiğimi görünce mutlu oluyordum.

Gözlük kullanıyordum, böyle ince küçük komik bir gözlüktü. Gittim kaliteli bir kemik gözlük aldım.

Kaşlarım kalın diye gittim kuaföre düzeltmesini istedim. Bıyıklarım küçük pembe renkli bir ağdayla veda etti bana.

Yeni bir okulda, yeni bir başlangıç yapmıştım. Önceden tanıdığım arkadaşlarım bana şaşkın şaşkın bakıyorlardı. Kaç teklif aldım, kaç iltifat duydum nasıl mutluydum. 'Oha evrim geçirmiş!' diye dalga geçenlere kulak asmadım. Kendime saygı duymayı öğrendim ve gerisi de umrumda olmadı. O bıyıklı diyen çocuk hala peşimde, hala sebepsiz ayrıldığımı sanıyor. Beni seven birçok erkek, birçok kıskanan kız var. Bunlar önemli değil ben artık kendimi seviyorum.

Bu yaz da daha çok kilo vererek ve derslerime daha çok çalışarak son senemi iyi bitirip arkamdaki tüm bu saçma insanlardan kurtulup yeni bir şehirde, üniversite hayatıma başlayacağım.

Lütfen kendimize güvenmeyi öğrenelim. Hiçbir şey imkânsız değildir. İnsanların ne dediğini umursamayın, kendinize iyi bakın. Asla pes etmeyin. Hepinize bu yolda başarı ve sabır diliyorum. Fighting! :)