Ajda Pekkan: "Anne olmayı çok isterdim ama kendimi büyütmekten çocuğa fırsat bulamadım.” dedi. Kendini büyütmek sizce nedir?

Bende biraz bu kafadayim ama kendimi yetistirirken de annelige gec kalmakta istemiyorum. Tabi nasip bu isler. Hicbir zaman benim hesabim Rabbime uymayacak. Belki daha erken, belki daha gec verecek bilemem.

Ama ben anne olmadan once kendini farkinda olmaya calisiyorum. Heybelerimi doldurmaya calisiyorum. Ilim, dini anlamda kendimi yetistirmeye calisiyorum ki guzel ahlakli bir musluman yetistirebileyim. Dinini, kitabini, peygamberini bilsin istiyorum.

Diger yandan psikoloji, sosyoloji gibi konularda da kitaplar okuyup, videolar izleyip bu alanda da gerek erkek beyni nasil calisir, gerek kadin beyni nasil calisir, gerek cocuk ergene nasil davranilir tarzi bircok konuyu ele aliyorum.

Bazi aliskanliklar kazanmaya calisiyorum ki cocugumda gorup kazanabilsin diye. Cunku cocuklar denileni degil, eylemi öğreniyor. Kitap okuma aliskanligi, resim cizme gibi bircok aliskanligi hayatima katmak istiyorum ki örnek olabileyim (ayni sekilde ibadetler konusu da gecerli)

Hatta Şu an atanamadigim icin pek imkanim yok ama anne olmadan, evlenmeden once de terapiye de gitmek, kendimi daha fazla farkinda olmak, belki asiriya kacan duygularimi, huylarimi gorebilmek ve torpulemek, kontrol altina alabilmek adına terapiye de bir sure gitmek istiyorum, insallah bir an önce maasima kavustugumda yapacagim seyler arasinda. Kendimi tanimadan karsimdakine bir sey veremem. Kendi sınırımı cizmeden, karsiya bir sınır cizemem.

Cocugum bana geldiginde bircok konuda donanimli bulsun beni istiyorum.

Tabi ben bunlari yaparken, benzer seylerle ugrasan, benzer seyleri dusunen, kendini geliştirmeye calisan, kendini tanimaya calisan, donanimli bir aile babasi olmaliyim, donanimli bir eş olmaliyim, kadin beynini, biyolojisini anlamaliyim ki karimla iletisimimiz guclu olsun diye dusunup, bunlar hakkinda kendini bir yere getirmis bir erkek lazim bana. Bana eslik etmesi cok onemli.

Yoksa hem beni de asagiya ceker, hemde cocuk yetistirmede zorlar. Ben kitap okurken o reels kaydiracaksa, ben namaz kilarken o kilmayacaksa, ben ilim ogrenirken o oturup kari kiza bakacaksa arkadaslariyla goy goy yapacaksa olmaz. Cocuk benden sıkılır. Babam boyle yapmiyor ama, o oturuyor ben niye bunlari yapmak zorundayim der. Bir de ustune babasi daha da serbest davranir aman bu siralar kitap okuma, bir sey mi kaybedersin tarzi benim insaa edecegim seyi baltalarsa, yikarsa orada buyuk bir catisma olusur. Hem bana, benim yukume emegime yazik olur, hemde cocugumuza yazik olur.

Benimle ortak hareket edebilen, kendine bir seyler katmis, evlenene kadar, baba olana kadar heybelerini doldurmus bir adam lazim ki hem birbirimizden beslenelim, hemde cocuklarimiz ikimizden de beslensin ve ortada catisma olmasin.

maalesef ulkemizde bahsettigim konulari dusunen, uygulayan, yapan, harekete gecen, heybeleri dolduran erkek var midir bilmiyorum bana yok gibi geliyor. Cogu zar zor bir bolum okuyup meslegini eline alip tamam diyor ve kenara geciyor. Ne genel kultur adina, ne ilim, din adina, ne bilim adina cogu seyden bihaber yasayip gidiyorlar.

Hayatlari okul ya da iş bir de ev arasi geciyor. Cogu kitap okumuyor. Dini bilgileri bilmiyor (dini bilgileri kadin bilmesi gerekiyormus gibi tavri olanda cok var. Sanki din kadina indi, erkeklere inmedi gibi davrananlar da cok)

Bugune kadar gorustuklerimde hicbir donanim goremedim. Hani oyle haldeler ki kitap okuyan vs bulursan oh şükür diyecek haldeyiz boyle kizlar olarak.

Yani bu adamlar hic mi dusunmuyor ben baba olacagim, ben eş olacagim, gorevlerim var, bu cocuk bana emanet gonderildi, hanim da Allah'ın emaneti, onlara en iyi sekilde baba ve evin reisi olmaliyim, benden ogrenecekleri, benden duyacaklari cok sey olmali, bunu saglamaliyim, bos ver su sosyal medyayi, boş ver kari kiza bakmayi, boş ver bombos sohbetleri olan, icinde igrenc konular konusulan erkek sohbetleri ve arkadasliklari.

Kendime ceki duzen vereyim, cevremi kaliteli insanlarla donatayim, ben kaliteli bir insan olayim. Nasip ama esim cocugum olmasa, nasip olmasa bile ben en basta bunlari kendim icin yapayim, kendimin en iyi versiyonu olayim,6 ay sonra,1 yil sonra oldugum yerde olmayayim vs vs dusunen erkekler gormuyorum pek.

Karsima da gorucu vs cikariyorlar cogunun içi bombos. Adami ne yanima koca diye alabilecegim donanimda, ne de cocuklarima baba yapabilecegim.

Evlenmek icin evlenecek, kendine bir sey katmamis, benden bekliyor cogu seyi, cocuk olsa ustume atacak, bakimina, egitimine, gelismesine belli ki destek olmayacak, destek olacak bilgisi donanimi zaten yok. Erkekler mi bizim cok arkamizda kaldi bilmiyorum ama donanımli olmasini da gectim, klasik, olmasi gereken ozellikler bile bulunmuyor artik.

Kendi yaralarını sarmak, kendisine annelik yapmak, kendini geliştirmek, ideallerini gerçekleştirmek vs. Ajda Pekkan kendiyle ilgili devamlı dediği bir şey var ilgimi çeken. “Ben hep ufak bir erkek çocuğu olmakla yetişkin bir kadın olmak arasında kaldım.” Bu söylediği de bunun bir uzantısı sanırım. Bayılıyorum bu kadına.

İnsanların korkusunu anlamıyorum ya çocuğumla beraber kendimi geliştirebilirim.. elbette bir yere kadar beklemeli ama 79 u beklemek zamanı gelince yaparsın :D sıfırdan insan yetiştirmek güzel ve keyifli