Keşke Bitmeseydi Dedirten Efsane Dizi: Leyla ile Mecnun

Sizlere bir diziden bahsetmek istiyorum bugün. Bittiği günden beri daha iyisini, daha samimisini göremediğim bir diziden.

Klasik Türk dizilerini biliriz; kim kimden hamile, kim eski sevgilisini yeni sevgilisinden ayırmak için entrikalar çeviriyor, uzuun uzun bakışmalar, vurulup vurulup ölmemeler, bir ayda beş milyon kez kaçırılmalar... Böyle böyle yitip giden 120 dakika. İşte bu dizi tüm bu klişelerin arasından sıyrılıp kalbimde taht kurmayı başarmıştır.

Bahsettiğim dizi tabi ki Leyla ile Mecnun!

Bir dizi düşünün ki bakkalı sanki sizin kırk yıllık alış veriş ettiği bakkalınız, abisi sizin abiniz, hırsızı bile sizin hırsızınız gibi gelsin öyle tanıdık, öyle içten. Bir dizi karakteri düşünün ki son dilek hakkını herkese çay ısmarlayarak kullansın. Tüm karakterleri ayrı güzeldi, her sahnesi ayrı izlenesi.

Bir İsmail abi vardı kuşkusuz izleyen herkesin kanının kaynadığı.

Bana göre dizideki en iyi niyetli karakterdi. Olması gereken insanlığın vücut bulmuş haliydi. Dedeleri, nineleri kimler kimlerdi fiuuuv. Genlerinden her bir iş gelirdi 😌

O gemi bir gün gelecek İsmail abi ben inanıyorum.

Bir bakkalı vardı ki içinde çay içilesi. E sonuçta çay Erdal Bakkal'da içilirdi.

Her ne kadar paragöz biri gibi gözükse de biz bilirdik onun içi temizdi. Belki hayat onu bu hale getirmişti, karısı pek de iç açıcı biri sayılmazdı sonuçta...

Peki ya Iskender'i? İskender babayı kendi babamızmış gibi sevmedik mi?

Oğlundan pek bir hayır göremediyse de sevmekten vazgeçmezdi. O gece gece gelen radyo konuşmalarıyla az mı ağlattı. Emektar taksisi ile ekmek parasını çıkarmaya çalışırdı. Gerçi taksi pek çalışmazdı ama olsundu vurdururduk.

Mesela artık bana aynı yatakta on kişi yatmanın normal gelmesinin sebebini de çok uzaklarda aramamak gerek...

Ve beni benden alan yaramaz çocuk bakışları...

Dedeleri de unutmamalı

Mecnun'un kafasına vura vura ders veren ak sakallı dedeyi ve içimizdeki aç insanın somut bir örneği olan diğer dedeyi... Gözlüklü çocuğu, hırsız Yavız'ı, Leyla'yı bir türlü alamayan kötü olan ama tüm hareketlerine rağmen kendinden nefret ettiremeyen zengin Arda'yı, Mecnun'u sürekli üzen Leyla'ları ve diğerlerini hiçbirini unutmamak gerek. Hepsi ayrı ayrı muhteşem karakterlerdi.

Mecnun bizim mahallenin çocuğuydu.

O her "İsmail abiiig" diye bağırdığında biz de "huuuoop" dedik farkında olmadan. Ve daha yazamadığım zilyon tane sahnesi. Bilmem belki de absürt hayatımıza uyan tek komediydi. Ondandı bu kadar sevdiğimiz. Ama çok iyiydi be, bitmemeliydi.

Onlar Kireçburnu'nun en delikanları adamlarıydı.

Bu bence gibi bu dizinin de sonu geldi, imdb'de 9.1 puanla "tüm zamanların en beğenilen 100 dizisi"nden 12. olan güzel dizi bitti olsun biz unutmadık.