Meg and Dia Monster hikayesi?

Kanepe. Her zaman kanepenin arkasında. Masanın altında. Merdivenlerin altındaki dolap. Kaçacak üç yer var. Saklanacak üç yer var. Sesleri her yükseldiğinde en yakın sığınağa koşardım ve Tanrıya şükür ki sığacak kadar küçüktüm. Odanın her bir köşesinden geçen sesler cildimden yankılanıyor gibiydi. Baba. Bana onu aramamı söyledi efendim. Asla baba. Anne. Bana Hannah'yı aramamı söyledi. Uyurken çok güzeldi. Mutlu olduğunda çok güzeldi. Şimdi, yirmi yıllık vücudu yaşlıydı. Uykusuz kalmaktan yoruldum, parmaklarının ucundan bastırıldı ve kırılgan porselen taslakları için fazla sert bir likörle kaynıyordu.

Her kargaşanın ardından, onun tarafından her gözyaşı ve onun yanındaki her boş şişe aramaya başlayacaktı. Onun, kötülüklerini bana doğru çevirdiğini gördüğüne sevindim. O, kötülüğünü kendinden uzaklaştırdığı için mutluydu. Ben altı yaşındaki acıklı korkaktım.

Efendim söyleyebilirim.

Gözlerim Hannah’ya korkmuş bir merakla dolaşacaktı.

Ne yaptım ben

Onu aradım efendim. Ona Hannah'yı aradım.

Okulda bana Henry dediler.

Bana kilisede Henry dediler.

Bana evde Canavar dediler.

Siyahtan sonra beni odamla sınırlarlardı. Bir dakika önce, sözlerinin dakikalar önce uzun cümleler oluşturacakları ve anneleri seven bebeklerin beşiklerinin kenarlarına klipsleneceği gibi, başımın üstündeki bir daireye sarılacağı söylenen küçük bir oda. Odamdan nefret ettim. Karanlıktan nefret ettim. Onlar da bunu biliyorlardı ve beni içeri sokmaktan zevk aldılar. Beni bulabilecekleri yere kilitlemek.

Sevgili Okuyucu: Altı yaşında bir çocuk olsaydınız, yatakta yatmanın nasıl bir şey olduğunu hatırlayın ve yatağınızın altından kalın bir şekilde attığını hayal edin. Gözlerini kapattıktan sonra, yüzünün üzerinde gezen o eli hatırla. Açık pencerenizin etrafındaki yüksek sesle nefes almayı unutmayın. Yaratıklar. Geceleri sana doğru sürünen o beyaz küçük kız, boynuna sarkan, parmakları uzanmış bir çocuk için korkunç. Bir yetişkine göre, çoğu zaman hatırlayamadığınız bir hatıradır.

Yirmi yıl sonra.

Sevgiyi anlamadım. İnsan bağlantısını anlamadım. Sadece hava durumunu anladım: sürekli değişiyor. Değişimi anladım. Koşulsuz olabilir emniyet ya da sevgi ya da nefret gibi herhangi bir duygu, anlamadım.

Üniversitedeki ikinci yılımdaydım. Bir yazar olmak için çabalıyordum. Kalabalığa güvenmedim. Daireme gider, bir garaj satışından aldığım küçük masamda oturup, kitaplarım, kağıtlarım ve bir şişe brendiyle saatlerce orada kalırdım. Sonra gün sona erecekti ve bir sonraki için Id hazırlandı.

Işıklar açıkken uyudum.

Her zaman.

Çok fazla şey istemedim, ama arada sırada itiraf etmekten nefret ediyorum, o kadar çok kitapta okuduğum o popüler duyguyu hissetmek isterdim: aşk. Kendim yönetmekten korktum. Başka biri için hissetmekten korkuyordum.

Böylece işler oldu.

Daireme giderken kırmızı kazaklı bir kız gördüm. Onu affettim ve Rebecca sokağı olduğunu bilip bilmediğini sordum. Bana komik bir şekilde baktı, durakladı ve onu bana geri döndü. Ellerim omuzlarına koştu, dudaklarım boynuna. Sert parmaklar, sert eller. Yumuşak saçlar, ince ayak bilekleri.

Koştum, krem ​​rengi tenli kızı, vişne çürüklerinde ağlayarak kazak ve eteğinin altında yamalar kaldı.

Camdan doğmuştum ama şimdi sadece ilgisiz hissettim. Pişmanlık yok, ama yine de, korkunç bir izinsiz girdiğini bildiğin zaman olan o sert insan acısı.

Daireme geri döndüm. Tüm ışıkları açtım ve pencereyi açtım. Gece sakin ve güzeldi. Yanan rüzgar, bir düzine tarafından uçar. Buradaki çoğu yerliler gibi beni rahatsız etmediler. Işık ve şirket getirdiler ve ben onları tüm kalbimle sevdim. Lambaları kırdım ve sıvıyı banyo küvetine döktüm. Küçük porselen cam parçaları su ile karışmayı başardı, şimdi musluktan akıyordu. Lavabonun altında tuttuğum kalan gazyağı ve alkolüm için denaturant olarak kullandığım masamdan ekledim.

Belki de benim için aynı etkiye sahip olurdu.

Buna yorum olarak yazdigin sey Henrynin intihar etmeden once yazdigi not mu?

Bunun devamı henrynin intihar etmeden once yazdigi not mu