En sevdiğiniz söz ya da şiir hangisi, aşağıya bırakır mısınız?

Biraz Sonra

Bir gün,
söylemediğiniz sözler düşer aklınıza,
yarım bıraktığınız vedalar
ve dönüp de bakmadığınız yollar gelir hatırınıza.

Anlarsınız;
bazı insanlar gitmek için değil,
içinizde bir iz bırakmak için uğramıştır hayatınıza.
Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir,
bazı ayrılıklar da yalnızca bir son değildir.

İnsan en çok,
kaybettiği şeylerin ardından büyür.
Bir zamanlar canını yakan ne varsa
yavaş yavaş öğretmene dönüşür.

Sonra bir sabah uyanırsınız,
kalbinizde eski bir sızı vardır belki,
ama artık eskisi kadar ağır değildir.
Çünkü zaman,
unutmayı değil,
olanı olduğu yerde bırakmayı öğretmiştir.

Ve anlarsınız;
her gidenin ardından koşulmaz,
her susanın dili çözülmez,
her kapanan kapı yeniden açılmaz.

Bazı yollar yalnız yürünür.
Bazı geceler sessiz geçirilir.
Bazı insanlar özlenir,
ama geri dönülmez.

Çünkü insan bir gün öğrenir:
Kendinden vazgeçerek kimseye yetişilmez.
Kalbinizi kıran bir yerde
ömür boyu beklemek, sadakat değil;
kendinize geç kalmaktır.

Belki de hayat dediğimiz şey,
birilerini bulmaktan çok
kendimizi kaybettiğimiz yerlerden
yeniden toplamaktır.

Ve gün gelir,
geçmişe bakarken içinizden yalnızca şu geçer:

“İyi ki bazı şeyler olmamış,
iyi ki bazı insanlar kalmamış,
iyi ki ben,
bütün bunların içinden
kendime dönerek çıkmışım.”

yüreğimden fışkıran bir “ah” mıdır gözlerin
beni benden koparan “eyvah” mıdır gözlerin
Bu gözler, o aydınlık o güzel gözler değil
yoksa yalancı mıdır, günah mıdır gözlerin
ses midir, aynalarda çarpan kulaklarıma
kürdili hicazkar mı, segah mıdır gözlerin
Arif Bey’i Itri’yi ömür boyu inleten
nihavend mi, sultan-ı yegah mıdır gözlerin
kubbesinde yitirdim zaman duygularımı
akşam mıdır, gece midir, sabah mıdır gözlerin
ruhumu baştan başa acılarla dokuyan
beynimi kurşunlayan silah mıdır gözlerin
her köşede zifiri bir silüet bırakan
gönül memleketimde seyyah mıdır gözlerin
renkler avare; sitem başıboş kuytularda
mavi midir, yeşil mi, siyah mıdır gözlerin
yoksa yalancımıdır, günah mıdır gözlerin

“Ve bir gün anladım; insan en çok, kendine anlatamadığı şeylerin altında yoruluyor.” Bunu çok seviyorum. Bazen söyleyemediğimiz, kabullenemediğimiz şeyler içimizde büyüyor ve insanın asıl yorgunluğu da oradan geliyor. Her şeyi çözmek mümkün değil belki ama insanın kendi içindeki sessizliği anlamaya başlaması bile büyük bir şey.