Sevdiğiniz bir şiirden kesit yazın?

Gecenin bu en kimsesiz saatinde, Odanın dört duvarı biraz daha daralır, Eşyalar yabancılaşır, gölgeler uzar, Ve ben, kendi içimde kurduğum bu sessiz krallığın Tahtında yapayalnız otururum.

Yalnızlık, sadece etrafta kimsenin olmayışı değil; Yalnızlık, kalabalıklar içindeyken bile Kendi sesini duyamayacak kadar gürültülü bir boşluk. Bir bilet almamışken gitmeye hazır olmak gibi, Ya da hiç gelmeyecek birini beklerken Pencere kenarında soğuyan çay gibi.

Yıllar yılı biriktirdiğim ne varsa içimde, Bir sandığın dibine atılmış eski fotoğraflar gibi soluyor. Kimseye anlatamadığım, anlatsam da kimsenin O buzdan duvarları eritemeyeceği türden bir sükût bu. Kendi kelimelerimle sarılıyorum geceleri; Kendi ellerimle siliyorum alnımdaki teri, Kendi omuzumda ağlıyorum bazen, Kimseler duymasın, kimseler bilmesin diye.

Sokak lambasının sarı ışığı sızıyor perdeden içeri, Duvara yansıyan silüetim bile bana yabancı. "Ben miyim bu?" diyorum, "Bu kadar sessiz, Bu kadar rüzgârda kalmış, bu kadar köksüz?" Aynalar bile benden yüz çeviriyor sanki, Bakmaya korkuyorum uzun uzun gözlerime; Çünkü biliyorum, orada göreceğim tek şey Yılların benden koparıp aldığı o eksik parça olacak.

Bazen bir melodi başlıyor uzakta, Radyonun frekansına takılmış cızırtılı bir şarkı. O an sanki bütün dünya bu şarkıyı söylüyor da Bir tek benim odamda ses kesiliyor zannediyorum. Herkesin bir kapısı, sığınacak bir limanı, Başını yaslayacağı güvenli bir omuzu var. Ben ise denizin ortasında kalmış Tek başına, ışıksız bir fener gibiyim; Kendi yolumu aydınlatmaya çalışırken Yavaş yavaş içten içe sönüyorum.

Zaman akıp gidiyor avuçlarımın arasından, Kum taneleri gibi, tutmaya çalıştıkça çoğalan bir yoklukla. Gidenler geride sadece birer boşluk bırakıyor, Ve ben o boşlukları doldurmak için Yıllardır kendi gölgemle konuşuyorum. Kimi zaman bir yaprak düşüyor kaldırıma, Onun bile bir eşlikçisi var rüzgârda; Ben ise yapayalnızım, kökünden kopmuş Bir ağacın toprağa hasret kalan son dalı gibi.

Artık ne bir beklenen var da yollara bakan, Ne de kapıyı çalacak o unutulmuş ihtimal. Her şey yerli yerinde, her şey tam saatinde, Bir tek ben eksiğim bu büyük tablonun içinde. Ve gece, üzerine ağır bir yorgan gibi örtülürken şehrin, Ben yine bu sessizliğin orta yerinde, Kendi adımı bile unutmuş bir halde, Kendi içime doğru sessizce yürümeye devam ediyorum.